Ik voelde mij een kermisattractie

Hoi allemaal,

In deze blog vertel ik kort hoe de reacties van anderen op mijn zwangerschap waren en hoe ik tot mijn beslissing kwam om het kindje te houden.

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, heb ik het gelijk mijn tweelingzus verteld. Zij was ook erg geschrokken en samen barstten we in tranen uit. Die maandag ben ik naar de dokter gegaan en daarna wilde mijn vriend en ik het onze ouders vertellen. Mijn moeder en stiefvader waren erg geschrokken natuurlijk, en ook teleurgesteld, maar ze reageerden wel erg begripvol. Ze zouden ons steunen in elke beslissing die wij zouden maken. De ouders van mijn vriend reageerde iets minder positief, wat ik ze ook niet kwalijk neem. Later zijn ze wel bijgedraaid; ze moesten de schrik gewoon even laten bezinken.

Ik wilde het mijn vader pas later vertellen, aangezien ik het geheim wilde houden tot ik mijn examens had afgerond. En bovendien wist ik eerst nog niet of ik de zwangerschap wilde gaan uitdragen. Ergens wist ik wel dat abortus niks voor mij zou zijn, maar ik moest, van mijzelf, alle mogelijkheden langs. Ik ben naar een abortuskliniek gegaan, daar maakte ze eerst een echo om te kijken of het daadwerkelijk om een zwangerschap ging. En ja hoor… 6 à 7 weken zwanger… Toen ik de echo in mijn handen kreeg, ging er een gevoel van blijdschap door mij heen. De echo bevestigde mijn gevoel om er voor de volle 100% voor te gaan. Ik heb daar ook nog een gesprek gehad met een vrouw die daar werkte. Ook zij gaf mij het advies er gewoon voor te gaan, aangezien zij aan mij merkte dat abortus voor mij geen optie was. 

Na onze beslissing om ervoor te gaan, besloten we om het na mijn examens iedereen te vertellen. Ik wist dat zodra mensen erachter zouden komen, ik mij niet meer kon focussen op mijn examens. Ik ben jaren lastig gevallen en buitengesloten geweest op die school en ik wist dat - als het nieuws rond zou gaan - het allemaal weer zou beginnen en verergeren. En aangezien mijn vader en zijn vriendin mensen kennen die bij mij op school zitten, wilde ik het ook dan pas aan hen vertellen. Uiteindelijk is het nieuws toch naar buiten gebracht door iemand anders en hebben mijn vriend en ik het eerder bekend moeten maken. Ik kreeg veel positieve reacties, waar ik enorm blij mee was. Mijn vader was enorm teleurgesteld en verdrietig dat ik het hem niet eerder had verteld, zodat hij mij misschien nog kon overhalen om het weg te laten halen. Ook heb ik gehoord "dat een minderjarig iemand niet zo’n keuze mag maken", deze reactie deed mij erg veel pijn.

Ook toen ik voor het eerst naar school ging voor mijn examens kon niemand zijn ogen bij zich houden. Ik voelde me net een kermisattractie, iedereen keek naar mijn buik, terwijl er nog helemaal niks te zien was. Er werd over mij, maar niet met mij gepraat. Niemand kwam naar mij toe om dingen te vragen, maar ze gingen naar anderen toe en trokken gelijk conclusies. Ik heb me er gelukkig niet veel van aangetrokken, maar ik voelde mij wel enorm eenzaam. Mensen hebben altijd wat over je te zeggen, en ook als je 25 jaar en zwanger bent, zijn er altijd mensen die naar je buik kijken. Gewoon uit pure nieuwsgierigheid ;). 

In mijn volgende blog vertel ik jullie graag hoe mijn zwangerschap verliep.

Veel liefs,
Gabriela