Luisteren naar je moedergevoel

Toen Mason nog net geen maand oud was, was hij erg verkouden. Niet gek, want het heerste heel erg en kleintjes zijn er erg vatbaar voor. Binnen een paar dagen is het waarschijnlijk wel weer over, dacht ik. Maar tot mijn grote verbazing werd het alleen maar erger. Mason begon ook hevig te spugen, zwaar te ademen en te hoesten. Ik belde de dokter, want ik maakte mij enorme zorgen. Ik kreeg de assistente aan de telefoon die mij een preek gaf 'omdat ik voortaan niet de dokter voor zoiets moest bellen maar het consultatiebureau'. Met een lekker welkom gevoel ga je dan naar de dokter. Die luisterde even snel, toen Mason nog in de Maxi-Cosi lag, naar zijn longen. Hij kreeg antibiotica voor slijm in zijn longen en als het erger werd dan moest ik gelijk aan de bel trekken. Maar... dat deed ik toch? Het was naar mijn idee al erg..? Met een slecht gevoel ben ik weer naar huis gegaan.

In de avond zaten mijn moeder en ik op de bank, Mason had al de hele dag erg slecht gegeten. Ook was hij enorm aan het 'headbobben' en iets in mij wist gewoon dat het totaal niet goed zat. Dus zijn we gelijk naar de Spoedeisende Hulp (SEH) gegaan. De luiertas hadden we thuis gelaten, want we zouden toch snel terug zijn... Dat bleek dus niet geval te zijn, de dokter van de SEH vertelde dat hij enorm blij was dat we gekomen waren. 'Hij had de nacht niet gehaald, als jullie niet gekomen waren'. Die woorden hebben me zo erg geraakt. Nu ik het schrijf, schieten de tranen weer in mijn ogen. Doordat ik eerst niet serieus werd genomen, was ik erg onzeker om de dokter te bellen. Zo zie je maar dat je altijd naar je moedergevoel moet luisteren. 

Gabriela Mason ziekenhuis blog

Er was helaas geen plaats meer in het ziekenhuis waar Mason geboren was, maar we moesten wel daarheen om Mason te laten onderzoeken en daar verder kijken naar waar hij wel terecht kon. Maasstad wilde hem niet aannemen, omdat hij daar niet geboren was?! Vreselijk om te horen, maar goed. Eenmaal in het Ikazia ziekenhuis werd Mason aan de zuurstof gezet en werd er een infuus aan zijn voet geplaatst. Hij schreeuwde en huilde van de pijn. Mijn moederhart was gebroken. Ik denk dat dat het vreselijkste en zwaarste moment uit mijn leven is geweest. Ik gun het niemand om zo zijn kindje te zien. Ik kon aan de blik in zijn ogen gewoon zien dat hij totaal niet zichzelf was...

Gelukkig kon Mason naar het ziekenhuis in Dirksland, waar hij uiteindelijk ongeveer een week heeft gelegen. Ook kreeg hij sondevoeding omdat hij zijn energie moest gebruiken om beter te worden. Het was een hele emotionele en zware week, maar uiteindelijk mocht Mason toch eerder naar huis dan verwacht. Wat was ik blij dat wij zijn eerste Sinterklaas thuis konden vieren! 

Mijn advies voor andere moeders is dat je je nooit gek moet laten maken door wie dan ook! Luister altijd naar jouw gevoel, jij kent je kindje het beste! Liever voor niks naar de dokter dan dat het straks echt te laat is..!

Veel liefs, Gabriela