Opnieuw zwanger

Ik heb al een hele lange tijd niet geblogd, er is veel gebeurd in de tussentijd en mijn hoofd stond er niet echt naar. Maar goed, misschien is dit ook even een mogelijkheid om even van mij af te schrijven.

De vader van Mason en ik zijn in november weer bij elkaar gekomen, het ging nog erg stroefjes, maar we deden alle twee ons best en ging zeker de betere kant op. In december ben ik geopereerd aan mijn keelamandelen en heb ik veel medicijnen geslikt. In diezelfde maand kwam ik erachter dat ik weer zwanger ben. Erg onverwachts, en op het eerste moment was ik ook totaal niet blij aangezien mijn vriend en ik nog werkten aan onze relatie. 

Hij heeft vanaf het begin al gezegd dat ik abortus moest plegen, en heeft mij daar eigenlijk vrijwel tot gedwongen. Hij beweerde mij mee te sleuren naar de abortuskliniek. In die tijd heb ik mij erg alleen gevoeld, veel verdriet en niet gesteund. Er werd niet naar mijn gevoel geluisterd en naar wat ik wilde. Ik kon gewoon absoluut geen abortus plegen dat sowieso niet, daarom heb ik een lange tijd getwijfeld en mijn keuze niet hard op durven te zeggen. Ik ben natuurlijk ook begonnen aan de HBO opleiding Verpleegkunde, dus het kwam eigenlijk niet uit. 

Toch wilde ik er graag voor gaan, waar een wil is is een weg, en bij Mason dacht ik ook dat het onmogelijk was, maar kijk mij nu eens. Maar tegelijkertijd wilde ik de relatie tussen mijn vriend en mij niet verpesten, hij beweerde bij mij weg te gaan als ik het zou houden. Hoe kon ik nou kiezen tussen mijn eigen kind en de vader van mijn kinderen? Hij beweerde alles voor mij te gaan doen als ik het weg haalde, ik voelde mij gemanipuleerd en nog steeds niet gehoord. 

Ondertussen was ik al bijna 3 maanden zwanger, de relatie heeft hij beëindigd en dezelfde dag heb ik hem verteld: 'Dan ga ik voor deze baby, ik ga dan voor mijn eigen geluk. Nu heb ik toch niks meer om te verliezen'. 

Bij de nekplooimeting kwam ik erachter dat het een meisje was, en heb het diezelfde dag nog verteld aan mijn ex. Hij leek al iets bijgedraaid te zijn, en hij begint het nu steeds meer te accepteren. De relatie is voorbij, waar ik op dit moment helemaal kapot van ben. Ik voel mij schuldig, ik ben bijna op de helft van deze zwangerschap en heb tot nu toe alleen maar stress gehad, en mijn dochter voelt dat natuurlijk ook. Ook Mason heeft daardoor niet de vrolijke moeder die hij verdient.

Kortom, mijn leven is weer 360 graden gedraaid, en ben ik nu bezig alles een plekje te geven en te kijken hoe ik dit allemaal straks als alleenstaande moeder van 19 jaar ga doen.. Noem mij naïef, maar ik zal nooit mijn kind weg halen omdat het niet uitkomt, we zullen allen een manier vinden om het te laten werken. Ik zal ervoor zorgen dat mijn kinderen niks te kort komen, en hopelijk voel ik mij zelf ook snel weer beter!