Weeën met 31 weken

Hoi allemaal,

De eerste vier maanden heb ik mijn zwangerschap zo goed als verborgen gehouden voor de wereld. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, wilde ik niet dat mensen op mijn school erachter kwamen. Ik was nog niet echt bezig met mijn zwangerschap en bedekte mijn buik dan ook met wijde shirts en leggings. Nadat het geen geheim meer was, heb ik meer kunnen genieten en kon het 'showen' beginnen. Ook toen het geen geheim meer was, had ik gek genoeg het idee dat je het ook meer begon te zien. Ik hoefde het namelijk niet meer te verbergen.

De weken vlogen voorbij en het ging allemaal wel erg goed. Ik genoot erg van mijn buik en zat elke week wel te genieten als ik het hartje hoorde via de zelf gekochte doptone. Ik kon me uren focussen op de trapjes die hij in mijn buik maakte.

Maar met 31 weken sloeg het ineens om; ik had de hele dag al last van mijn rug. Het begon met een kleine steek in mijn onderrug, maar elk uur werd het wel erger. De verloskundige vertelde mij dat ik een half uur in bad moest gaan zitten en dat de pijn vanzelf weg zou zakken. Maar de pijn werd juist alleen maar erger... een uur later was de verloskundige er om te controleren. Ze ging me toucheren (voelen of ik al ontsluiting had). En op dat moment sloeg de avond om in een minder leuke ervaring. Ze vertelde mij dat ik al 2 centimeter ontsluiting had en dat ik zo snel mogelijk mijn tas moest inpakken om voor een paar dagen naar het ziekenhuis te gaan. Ik was erg geschrokken, want ik had nooit verwacht dat dat kleine beetje pijn in mijn rug al weeën waren.

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik aan de CTG (hartfilmpje en weeën meter gezet). Op dat moment begonnen de buikweeën steeds heviger te worden. Ook kreeg ik weeënremmers en een pijnlijke prik in mijn been voor de rijping van de longen, en ik kreeg een infuus natuurlijk. Ook had ik al 3 centimeter ontsluiting. Ik was erg bang, onzeker en nerveus. Zou alles wel goed komen met de kleine? Na heel lang gewacht te hebben, kreeg ik ook nog eens te horen dat ik niet in dat ziekenhuis kon blijven. Ik was namelijk nog geen 32 weken zwanger en onder die grens mag je niet in een normaal ziekenhuis bevallen. Je moet dan naar een academisch ziekenhuis. Ook kreeg ik nog eens te horen dat er geen plek meer was in het Erasmus MC en dat ik daarom naar een ziekenhuis moest 2 uur van huis vandaan. Dus om 2 uur 's nachts werd ik opgehaald door de ambulance om naar het ziekenhuis in Veldhoven te gaan.

Een week lang verbleef ik in het ziekenhuis 2 uur van huis en van iedereen vandaan. Ik was erg onzeker en heel emotioneel, ook nog eens met al die hormonen! Ik mocht gelukkig op de neonatologie afdeling, waar te vroeg geboren kindjes liggen, kijken. Ik schrok daar erg van maar het was wel erg mooi om te zien hoe sterk die kindjes waren!

Uiteindelijk mocht ik naar huis, maar moest ik bedrust houden. Ze vertelde mij dat ik anders elk moment de weeën kon opwekken. Vanaf dat moment heb ik geen enkel moment meer kunnen genieten van mijn zwangerschap. Ik was erg onzeker. 'Wat nou als de baby vandaag komt?' en 'Ik voel de baby niet meer zo goed, zou er iets ergs zijn?' waren vragen die ik had. Ook bij elke pijn in mijn rug of buik ging ik naar het ziekenhuis, omdat ik zo bang was dat het weeën waren. Gelukkig is Mason blijven zitten tot 38 weken! Achteraf baal ik wel enorm dat ik niet meer heb kunnen genieten van de laatste 7 weken... Maar goed, liever voor niks naar het ziekenhuis dan dat het straks te laat is!

In mijn volgende blog vertel ik jullie graag over mijn bevalling in bad!

Veel liefs, Gabriela