Die dag in mei

Op mijn 15e raakte ik zwanger. Ik kwam er pas na 20 weken achter. Ik had niks in de gaten. Op die leeftijd wist ik niet eens wat een zwangerschap inhield.

Ik was elke dag misselijk en wist niet goed wat ik moest doen. Dus ik ging het op internet opzoeken. Toen stond er dat ik ook zwanger kon zijn en maar beter naar de huisarts kon gaan als ik al die dingen had die er stonden.

Toen ik rond de 20 weken was, ging ik toch maar met veel tegenzin naar het ziekenhuis. De eerste echo. De verloskundige zei meteen: "Je bent zwanger, dat weet je toch?" Ik zei : "Hoe kan dat?" Waarop haar antwoord was: "Meisje, je bent al 20 weken zwanger en je krijgt een gezonde dochter."

Alles zat erop en eraan: 10 teentjes en 10 vingertjes. Na mijn eerste echo was ik al zo verliefd op haar, maar tegelijk ook erg emotioneel, omdat ik zelf nog een kind was en niet wist wat me te wachten stond. Ik vroeg me de hele tijd af hoe ik het mijn vader moest vertellen, aangezien mijn ouders gescheiden zijn..

Mijn vader werkt zelf in het ziekenhuis dus ik ging naar zijn kantoor waar zijn collega’s ook waren. Ik zei "Pap, ik moet je even spreken." Hij vroeg gelijk hoe het met de echo ging. Ik zei "Ja pap, wel goed, maar ik ben dus al 20 weken zwanger en krijg een meisje."

Op dat moment barste ik in tranen uit. Mijn vader pakte me vast en knuffelde me stevig. Hij zei "Ik ga je helpen, wij voeden dat kindje samen op." Ik was zo blij dat mijn vader me steunde. Mijn zus die ook nog thuis woonde wist het allang, omdat ik bij kwam en grotere borsten kreeg.

Ze had het er in het begin wel een beetje lastig mee, omdat het de hele tijd over de baby ging. Erna ging ik het direct tegen mijn familie zeggen. Aangezien je ineens goed kon zien dat ik zwanger was. Ik vond het tijd voor de waarheid en gelukkig reageerden ze goed. En ze zeiden dat ze me zouden helpen waar ze konden.

De steun van familie heb je in die tijd heel erg nodig, omdat je er alleen voor staat. Toen ik pas wist dat ik zwanger was, verbrak ik de relatie tussen mij en mijn vriend. Hij ging mijn hele zwangerschap vreemd. Hij zat aan de alcohol en was drugsverslaafd geworden. Ik wilde geen vader die elke week in de gevangenis zit. En die elke dag aan de drugs zit en bezopen is.

Een lastige periode om van die jongen af te komen. Bij de politie staat hij daarom ook bekend als loverboy, waar ik erg van schrok. En wat me ook aan het huilen maakte: ik hielt ineens niet meer van die jongen. Na alles wat ik van iedereen te horen had gekregen.

Ik vind een zwangerschap ben je beiden schuld en niet alleen de vrouw. Hij heeft me erna keihard laten vallen en deed alsof ik het allemaal schuld was. Maar ondanks alles ben ik met zeven maanden bevallen. Toen ik mijn dochter in mijn handen had, dacht ik maar een ding: ik ben verliefd.

Er is geen man die aan zoiets kan tippen ze had alles waar ik van droomde. Ze was net een klein poppetje. Ik wilde de hele dag met haar knuffelen. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt, dat ik zo'n sterk gevoel had bij iemand. Ik voelde me ook meteen verantwoordelijk voor dat kleine meisje.

Vanaf die dag in mei voelde ik me een moeder. Ik ben zo snel volwassen moeten worden, want met een kleine baby kun je geen kind meer blijven en moet je je verantwoordelijkheid nemen en dag en nacht klaarstaan voor je kind. ’s Nachts stond ik met liefde op, ik zette mijn wekker en ging haarhaar  flesje geven in bed en dan vielen we samen in slaap.

Dat iemand je leven zo in een keer op zijn kop kan zetten had ik zelf nooit verwacht, maar ook omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Ik ben erg dankbaar dat ze in mijn leven is gekomen, omdat ik daardoor ook weer school heb opgepakt en sinds 2012 mijn diploma heb kunnen behalen. Ik zorg voor haar alsof ik nooit anders gedaan heb.

Ze wordt nu bijna twee jaar en ik ben zo'n trotse mama. Dit betekent dat ik het niet voor niks gedaan heb. Ik ga voor haar door het vuur en ik heb wel mijn kans gepakt om er voor haar te zijn ook al heeft hij het laten liggen. Ik krijg zoveel liefde van haar terug en dat maakt het moederschap zo leuk.

Ik weet dat ik de juiste beslissing heb genomen ook al zeiden die instanties zoals jeugdzorg dat ik mijn kind moest afstaan. Ik wist dat ergens een moeder in mij schuilde. Als ik haar had afgegeven, had ik tot op de dag van vandaag heel veel spijt gehad.

Het is mijn eigen vlees en bloed en van zoiets ga je houden. Ik ben erg blij dat ik nog thuis woon en dat mijn vader en mijn zus me zo goed hebben gesteund en er altijd voor ons zijn geweest. Twee mensen die altijd erg veel vertrouwen in mij gehad hebben. Zonder hun had ik niet geweten waar ik zou staan.

Zo zie je maar weer dat een tienermoeder zeker ook een goede moeder kan zijn. Geloof in jezelf, je kunt het! Moederliefde is de beste liefde die er is!