Kimberley

Hoi mensen, ik ben Kimberley. Ik ben nu 17 jaar en heb een dochtertje van 16 dagen oud.

Ik was 15 toen ik mijn vriend Nino leerde kennen. Hij kwam van de andere kant van Nederland dus we zagen elkaar alleen in het weekend. Een paar maanden nadat ik 16 was geworden, werd hij uit huis gegooid door zijn ouders, omdat hij met mij ging. Dus kwam hij bij mij wonen.

Ik was voordat hij bij mij kwam wonen al 3 maanden niet ongesteld geweest. Ik kreeg een buikje, dus ik dacht gewoon dat ik ongesteld moest worden, want ik heb weleens vaker een maand of twee, drie gemist dus ik dacht niet eens aan het woordje zwanger. Hoewel ik wel de pil was vergeten een tijdje.

Mijn moeder en Nino hadden al een gevoel dat er iets niet klopte. Dus mijn moeder kocht een zwangerschaptest. Ze maakte mij de volgende ochtend wakker dat ik die test moest gaan doen. Dus dat deed ik. Tien minuten later kwamen de 2 streepjes tevoorschijn: ik was zwanger. Mijn moeder en ik schrokken en ik rende naar boven om het aan mijn vriend te vertellen. Hij schrok ook en wist niet wat hij moest zeggen.

We hebben toch besloten om ervoor te gaan. Ik kon het niet weg laten halen, want ik vind dat het iets is wat je zelf heb gemaakt. En ik vind het ook zielig, want het leeft toch en kijk wat voor moois het wordt. We gingen naar de eerste echo en ik was pas zes weken zwanger. Je zag eigenlijk pas een stip op de echo. We gingen naar huis om plannen te maken over de toekomst van de baby.
Bij de tweede echo was ik 11 weken en zag je alles al. Het hoofdje, armpjes en beentjes en het bewoog. Het zag er zo schattig uit. Met de 20-weken-echo kwamen we erachter dat we een meisje kregen. Ik was heel blij en kon niet wachten tot ze er was.

Op vrijdag 18 januari was ik 38 weken en 1 dag en ging ik naar de verloskundige voor controle. Ze namen mijn bloeddruk op en die was ineens het dubbele dan wat ik normaal had. Toen moest ik in een potje plassen. Ze deed er een staafje in en dat kwam er donker gekleurd uit. Ik vroeg wat er was en ze zei dat ik eiwitten verloor in mijn plas. Dat betekent dat het zwangerschapvergifteging was. Ze stuurde mij door naar het ziekenhuis om bloed te prikken en met de verloskundige te praten.

De bloedtest gaf aan dat mijn lichaam de baby probeerde af te stoten door antistoffen aan te maken dus de verloskundige besloot dat ik meteen werd ingeleid. Ik schrok en belde mijn vriend op om naar het ziekenhuis te komen. Toen mijn vriend in het ziekenhuis was aangekomen, lag ik aan een hartmonitor om te kijken of alles wel goed ging met de baby. Dat ging gelukkig wel goed.
Ik werd doorgestuurd om een echo te laten maken om naar het vruchtwater te kijken. En ik kreeg een inwendig onderzoek om te kijken of ik misschien ontsluiting had. Ik had 1 cm, maar dat betekende nog niks. Ze besloten een ballonetje in mijn baarmoedermond te plaatsen om de ontsluiting en weeën op te wekken.

De volgende dag had dat ballontje nog niks geholpen en ze haalden het er weer uit. Ik had toen twee cm ontsluiting en dat was genoeg om weeënopwekkers toe te dienen. Ik had een infuus met magnesium. En een medicijn om de hoge bloeddruk omlaag te krijgen. Maar door dat medicijn werd ik wel helemaal opgezet en kon ik niet plassen dus moest ik een katheter in. Aan mijn andere hand had ik een infuus met weeën opwekkers.

Na een paar uur had ik vier cm ontsluiting en kon ik niet meer tegen die pijn dus kreeg ik een ruggenprik. Tegen half 6 had ik acht cm ontsluiting en werkte de ruggenprik niet meer. Toen moest ik volhouden tot de 10 cm. Om 18.55 had ik 10 cm en mocht ik persen. 19.15 werd mijn dochtertje Loëna geboren na 20 minuten persen.

Ze werd 10 minuten later weggebracht naar de afdeling Neonatologie, omdat ze door het medicijn dat ik kreeg kon stoppen met ademhalen. Dit gebeurde gelukkig niet en de volgende dag mocht ze bij mij op de kamer.

Maandag 21 januari mochten we allebei naar huis. Mijn vriend en ik zijn heel blij met haar, ook al zijn we jong. Mijn dochtertje is 's nachts wel eens lastig, maar ja, dat maakt me niet uit.
Ik ben super blij met haar en ik zou - als het kon - de tijd niet terug draaien, want nu weet ik wat ik zou missen als ik dit niet gedaan had.