Lisette

Toen ik op twitter de oproep zag van Tienermoeders om moeders hun verhaal te laten doen voor hun vernieuwde website, hoefde ik geen minuut na te denken.

Er rust, zelfs in deze tijd, nog een taboe op ‘jong’ moeder worden. Ik zelf was 18 toen mijn zoon verwekt werd, en 19 toen hij geboren werd. Zijn vader was toen 21, en wij waren net twee maanden samen.
We zijn er pas met 20 weken achtergekomen, dit omdat ik met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis, en daarna nadat mijn ‘ziekte’ verholpen was, ik een buik kreeg. Ik werd ook gewoon ongesteld, totaal geen zwangerschaptekenen had ik.

Het was een complete shock, en wat kom je dan in een ongelooflijke achtbaan terecht. En wat een hoop verschillende reacties krijg je. In je pubertijd heeft iedereen (denken ze) honderden vrienden, BFF’s, je kent het wel.

Tijdens mijn zwangerschap werd het iets minder, maar die ik nog had waren super blij... Zo blij dat ze nog op kraamvisite moeten komen. In het begin heb ik het er heel moeilijk mee gehad, maar nu ben ik alleen maar dankbaar dat ze me hebben laten vallen.

Mijn zwangerschap was alles behalve een mooie tijd. Ik heb meer in het ziekenhuis gelegen dan thuis. En toen er een nierbekkenontsteking zat op te spelen en ik al week in het ziekenhuis lag, besloot de gynaecoloog om mij op 2 juni 2009 in te leiden na een zwangerschapsduur van 40 weken en 6 dagen.

Ik heb 14 uur weeën gehad, en ben tot de 6 cm gekomen. De hartslag van R daalde ontzettend en er werd een keizersnede gepland. Wat gaat dat in een treinvaart! Om 22:14 zijn wij trotse ouders geworden van een, toen, gezonde zoon.

Na vier dagen mochten wij het ziekenhuis verlaten, en we zaten op een ongelooflijk blauwe wolk. Toen R twee weken oud was kregen wij onze eerste ziekenhuis ervaring. Hij werd aantal dagen opgenomen. Wij hebben in de bijna vier jaar dat hij nu is zoveel ziekenhuizen gezien en er tijden in doorgebracht. Het is slopend. Maar alles voor je kindje!

De huisarts heeft nooit naar ons geluisterd, vanaf R zijn geboorte had ik het gevoel ‘hij heeft iets’ en dan niet een ernstige ziekte, maar gewoon iets .. dat iets kon ik ook niet plaatsen of verklaren. Op gegeven moment dachten mensen ook dat ik mijn kind ziek praatte … Dat brak mijn hart!

Uiteindelijk met vele omwegen toch bij een kinderarts terecht gekomen, en sinds een jaar rolt dat balletje pas. Inmiddels operatie achter de rug, en is hij niet meer continu ziek. Hij heeft Astma en een chronische luchtweginfectie. Heeft er medicatie voor en dat gaat eigenlijk, gelukkig, prima! Eindelijk werden we gehoord!

Zo’n heftige tijd, en dan vooral de mensen die zeggen ‘een kind krijgt een kind’, als je zo jong ben kan je niet voor een kind zorgen, en al die afkeurende blikken!

Ik loop vol TROTS met mijn kind over straat, hij is het beste wat me overkomen is. Zo kostbaar, een wonder! Mijn zoontje wordt in juni alweer vier jaar en we gaan een nieuwe fase in.
Ik weet nu wat echt belangrijk is in het leven, en wie je echte vrienden zijn. Die zijn op een hand te tellen. Reactie van familieleden waren in het begin ook shockend, omdat we zo kort samen waren enzovoorts.

Nu wordt onze zoon omringd door mensen die van hem houden, en dat is alles wat telt. Zijn vader en ik zijn inmiddels vijf jaar bij elkaar, en ook getrouwd, zelfde achternamen delen wij. Als een echt gezinnetje.

Inmiddels zijn we ook begonnen voor een tweede, zodat R een trotse grote broer mag worden. Ongeacht je leeftijd, kleur, lengte, dik of dun, rijk of arm .. Zolang een kind opgroeid in een omgeving waar die ontzettend geliefd en welkom is, dat is toch alles dat telt!