Mama èn geslaagd voor mijn MBO!

Vorig jaar mei ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was. Ik had wel door dat ik gewicht aankwam, maar ben vrij dun van mezelf dus vond dat helemaal niet erg. Ik dacht er dus helemaal niet bij na dat het ook iets anders kon zijn.

Steeds meer mensen vroegen aan me of ik zwanger was en ik bleef maar volhouden van niet. Ik slikte de pil, maar slikte die al maanden door, werd dus ook nooit ongesteld. Op een gegeven moment ben ik toch maar een test gaan halen, en dus toch... zwanger.

Diezelfde dag nog samen met mijn vriend naar de dokter gegaan, doorgestuurd naar het ziekenhuis waar gelijk een echo gemaakt werd, en alsof we al niet genoeg geschrokken waren. Ik bleek al 23 weken zwanger te zijn! Een compleet kindje was er op de echo te zien.

Daar zaten we dan, allebei 19 jaar, mijn vriend op het HBO, ik midden in mijn examens op het MBO. Allebei nog thuiswonende. Mijn eerste reactie was dat ik het weg wilde halen, maar dat was na een dag al weer veranderd. Gelukkig wel geslaagd voor mijn MBO!

Daarna een mooie en leuke zwangerschap gehad. In september is ons zoontje geboren. De bevalling ging goed en snel. Maar erna heb ik wel heel lang de tijd nodig gehad om weer op te knappen en om te wennen aan de hele situatie.

Nu zes maanden verder ben ik echt superblij met hem, het is een supermakkelijk kindje. Mijn vriend vindt het ook geweldig, ons zoontje slaapt het meeste bij mij thuis, vaak twee nachten per week bij mijn vriend.

Het is zo mooi om te zien hoe hij met ons kindje omgaat, zo trots is ie! Hij gaat naar school, werkt en maakt ook nog tijd voor ons, ik kan geen beter papa wensen! Ik zelf heb het er af en toe nog wel moeilijk mee. Mijn leven is zo snel ineens veranderd.

Het is moeilijk om te zien dat je vriendinnen door gaan met alles. Zij hoeven niet voor een kind te zorgen en jij wel. Ik ben ook heel bang voor de toekomst. Gaat het ons lukken om op een gegeven moment samen te wonen, en ga ik het dan wel goed doen? Dat spookt heel vaak door mijn hoofd.

Mijn plan is om in september aan een HBO opleiding te beginnen. Ik hoop dat ik dan weer een beetje aan het 'normale' leven kan wennen. Zorgen voor mijn zoontje vind ik heel leuk, maar mis wel wat tijd voor mezelf!

Groetjes,
Anoniem