mama uit België

Hoi allemaal, Om mezelf eventjes voor te stellen: ik ben een jonge mama uit België en ben ondertussen 21 jaar. Heb twee dochtertjes van 27 maanden en van bijna 9 maanden. Momenteel 22 weken zwanger van een jongen!

Over mijn jeugd ga ik niet teveel vertellen want dat doet er ook niet toe, en maakt mijn verhaal alleen maar te lang. Ik kan het wel kort wat vertellen, ik heb niet echt een jeugd gehad.

Sinds mijn achtste jaar altijd voor mijn zusje gezorgd, eten maken, kamer poetsen, papieren in orde houden van school, kleren klaarleggen en wassen. Later is moeder hertrouwd met een man die me nog later misbruikte. Waardoor ik in psychiatrie kwam en toen ik het moeder durfde vertellen, geloofde ze er geen bal van.

De psychiater vond dat ik niet naar huis terug kon, en we besloten dan maar dat ik naar een leefgroep zou gaan. Daar heb ik mijn tienerjaren echt doorgebracht. Ik was net 18 toen k alleen ging wonen en mijn (ex)vriend (toen 22) leerde kennen. Alles leek zo perfect te gaan. Helaas was dat maar voor korte duur. Mijn ex zat namelijk aan de drugs. Ikzelf niet ben ik ook niet zo voor. Maar ik ben iemand die zo denkt van: "Het is zijn leven dus hij doet ermee wat hij wil" Maar ik moet toegeven: hoe meer mensen ik leerde kennen, hoe meer ik er van ging leren. Je had de echte junkie's, maar ook de "slimme" gebruikers. (of wat je dan ook slim noemt) En gelukkig hoorde mijn (ex)vriend bij die "slimme". Voor ik hem leerde kennen had hij 9 maanden in de gevangenis gezeten. Hij had het namelijk voor een vriend van hem opgenomen en werd dus gepakt. Hij is erg gesteld op zijn vrijheid, en geluk bij ongeluk na zijn vrijlating leerde we elkaar kennen en werden opslag verliefd op mekaar.

Eén maandje duurde het ... En toen vertelde ie me dat ie niet klaar was voor een relatie, en al helemaal niet om zich te binden. Maar ik kon hem niet loslaten, en beide wisten we niet dat er ondertussen iets in me buikje zat te groeien van hem. Ik had echt moeite met hem los te laten. Dus begon hij te liegen, dat ie me niet graag zag en dat ik z'n type niet was. Ik ging dus door met mijn leven. En leerde mijn huidige vriend kennen. Iets later (we waren drie maandjes samen) ontdekte ik dat ik zwanger was, niet direct wetend dat het van mijn ex was. Ik ging naar de dokter en liet bloed prikken. Negen weken, zei de bloedtest.

Eerst schrokken we best, maar we waren dolgelukkig samen dus een kindje mocht er eigenlijk wel bij! Ik maakte meteen een afspraak bij de gynaecoloog. En daar kon ik twee weken later al terecht. Ik had alles opgezocht hoe groot het zou zijn en wat ik op de echo zou gaan zien ... De dag van de afspraak kwam daar. We begonnen er meteen aan, gewicht , bloeddruk meten. En de echo. Het beeld sprong aan, de gynaecoloog deed de gel op me buik en zette het apparaatje erop.En wauw! Wat een baby zagen we! Helemaal niet wat ik opgezocht had! Ik bleek al 21 weken te zijn! Ook wisten we meteen dat het een meisje was. Mijn dochtertje!

Tja mijn maandstonden waren nog een lange tijd doorgekomen, en ik was wel wat flauwtjes en vermoeid, en veel overgeven, maar doordat ik me maandstonden nog had heb ik er verder nooit bij stil gestaan.Pas nadat ze een keertje waren uitgebleven begon ik erover na te denken. Ik besloot het mijn ex ook eerlijk te vertellen en sprak met hem af. Toen ik het hem vertelde zag hij er niet echt geschrokken uit, en hij geloofde me ook meteen, en wou gerust voor haar betalen.

Maar gaf eerlijk toe dat ie niet voor haar kon zorgen, daar zijn situatie dat niet toe liet. Zijn vader had hem buiten gezet, en hij had geen onderdak. Dus besloten we samen met mijn huidige vriend dat mijn ex niets hoefde te betalen, en dat mijn vriend het vaderschap op hem zou nemen, en wanneer de tijd rijp is zouden we samen met dochterlief praten. En hopen dat ze begreep waarom we dit deden.

Mijn ex zijn zusje was mijn beste vriendin, ze was een jaar jonger dan ik en had al een dochtertje (die één jaar en één maand ouder is dan mijn dochter). Zij nodigde me ieder jaar weer uit voor de verjaardag van haar dochtertje. En dus ieder jaar opnieuw moest ik mijn ex onder ogen komen, terwijl ik hem nog helemaal niet vergeten was. Maar ik deed het voor haar.

Voor de rest buiten die ene dag in het jaar zag ik hem niet en sprak hem nauwelijks nog. In 2013 ontdekte ik dat ik voor de tweede keer zwanger was (van mijn huidige vriend) en in jan. 2014 ben ik bevallen van mijn tweede dochtertje.De relatie tussen mijn huidige vriend en mij ging mis, en we zijn even uiteen geweest. Tijdens die periode kwam de verjaardag van me beste vriendin haar dochtertje er weer aan. En moest ik dus ook mijn ex weer onder ogen komen. Hoewel ik er tegenop zag toen, ben ik toch gegaan, en me ex deed me meteen weer geweldig voelen.

We begonnen weer te praten en smsen, en meteen werd duidelijk dat ook hij me niet vergeten was. Hij wou gewoon mijn geluk niet in de weg staan en heeft daarom nooit iets gezegd. Alles leek weer zo perfect met hem in mijn buurt, ik voelde me net een droomkoppel als ik bij hem was. Maar ik besloot er toch nog over na te denken of ik wel echt een relatie wou.

Uiteindelijk kwam het toch goed tussen mijn huidige vriend en mij. En ontdekte we dat ik voor de derde keer zwanger ben! Momenteel 22 weken zwanger van onze kleine knul ! Helaas heeft me vriend er een beetje moeite mee, daar hij denkt dat ik met mijn ex seks heb gehad en de kleine dus misschien van hem zou kunnen zijn.

Alleen, heb ik dus nooit iets gehad met mijn ex in die periode, hij heeft me enkel onderdak gegund toen ik het niet had. En hoewel ik wel degelijk nog van mijn ex hou, kan ik het niet. Ik heb mijn gezin en dat is waar ik voor kies. Ik hou ook van mijn huidige vriend, en met hem heb ik al een heel verleden, dat kan ik ook niet zomaar kapot laten gaan en vergooien. Hoe zielig ik het ook voor me ex vind. En hoe fel me dochtertje me ook aan hem doet denken .. Ze lijkt qua uiterlijk zo fel op hem! En heeft ook helemaal zijn zeldzame ogen!

Maar verder ben ik zeer gelukkig, en hou super veel van mijn gezinnetje. En hoewel het allemaal niet makkelijk was, en ik nog jong was, ben ik trots op mezelf dat ik me kindjes zoveel kan geven!