Mamasita93

Hierbij zou ik graag mijn verhaal met jullie willen delen, zodat jullie mijn leuke en minder leuke ervaringen kunnen lezen over het leven als jong moeder zijn.

Ik was net 15 jaar en het was zomervakantie. Ik zou overgaan naar de derde klas. Ik gebruikte geen anticonceptie, omdat ik dacht dat deze gehaald moest worden door je ouders als je minderjarig was. En ik durfde het niet te bespreken met mijn familie. Met mijn ouders heb ik nooit een goeie relatie gehad.

Ik woonde toen destijds bij mijn oma in huis en ik merkte dat ik al een tijdje niet ongesteld was geweest. Ik had een zwangerschapstest gehaald. Eerst gaf de test negatief aan. Ik was opgelucht en ging opruimen. Na een uurtje was ik daarmee klaar ik wilde de test weggooien. Toen zag ik twee dikke strepen: positief.

Er ging zoveel door mijn hoofd: van school tot hoe vertel ik het aan mn familie? Het leek wel alsof mijn hele toekomst in snelle vlagen voorbij vloog door mijn gedachtes.
Ik zei thuis: "Ik ga naar de verloskundige." "Oh voor stage?" Ik reageerde er niet op en fietste dus naar de verloskundige. Ik wachtte in de wachtruimte tot de deur openging en de verloskundige vroeg me: "Wat kan ik voor je doen, meis?"

Ik vertelde haar dat ik zwanger was en niet wist hoe lang. Ze vroeg me of ik het kindje wilde houden en ik zei gelijk van wel. Naast dat ik tegen abortus ben, wou ik misschien ergens ook de warmte die ik zo mistte in mijn jeugd en een kind zou die leegte vullen.

We maakten een afspraak voor een echo om te kijken hoe lang ik in verwachting zou zijn (achteraf toen circa 7weken). Eenmaal thuis besloot ik het te vertellen aan mijn oma: "Oma, ik ben zwanger." Waarop ze me zei dat ik weg moest gaan, omdat ik zo idioot was om het te houden.

Ik ben toen naar de vader/mijn ex gegaan en ben daar gaan wonen. Na twee weken kreeg ik weer contact met mijn oma, maar ik bleef alsnog bij hem wonen, omdat mij dat toen beter leek.
Allemaal leuk en aardig, maar het leven ging gewoon door. Ik was leerplichtig als minderjarige, maar ik spijbelde veel. Ik had last van de zwangerschap en de leraren hielden geen rekening met mijn zwangerschap.

Naarmate mijn buik groeide kreeg ik zulke negatieve blikken dat ik niet meer naar school toe wou. Ik zag mijn vriendinnen nog amper, omdat zij natuurlijk bezig waren met de dingen die je doet als 15-jarige.

Ik was afhankelijk van de vader van mijn kind, want ik had geen inkomen en ik woonde daar in huis. Bureau Jeugdzorg werd ingeschakeld door mijn school, omdat ik minderjarig zwanger was en geen volwassen mensen om me heen had die mij konden helpen. Ik kwam onder voogdij te staan.

Tijdens de zwangerschap heb ik me erg eenzaam gevoeld en de vader van mijn zoon had ook een drugsprobleem waar hij met moeite van af kwam na zes maanden zwangerschap. We hadden vaak ruzie, maar ik durfde niet weg te gaan, want het voelde alsof ik niemand anders had.

Toen de maanden voorbij vlogen en ik moest bevallen was ik blij: eindelijk! Ik kon mijn kindje ontvangen. Mijn bevalling ging snel. Om 05:30 reden we naar het ziekenhuis en om 11:42 is mijn zoon Danilo geboren (08-05-2009) met een persduur van 12 minuten. Vrij snel toch?

Onwijs blij was ik: een heel gezond kindje, wat dezelfde dag nog mee mocht naar huis! Ik voelde me gelukkiger dan ooit. Ik had nu een doel in het leven.
Er was alleen een probleem: mijn hart was klaar voor een baby, maar mijn hoofd nog niet. Ik raakte depressief. Zo depressief dat de relatie niet meer stand hield. Ik ben met mijn zoon van toen vijf maanden teruggegaan naar mijn oma en we besloten dat Danilo in het weekend naar zijn vader ging.

Mijn depressie was op een zeker punt zo erg dat ik oververmoeid was, niks at en mezelf afsloot van de buitenwereld. 37kg woog ik maar liefst. Ik ben dan wel 1,60, maar ik woog voor mijn zwangerschap 45kg. Aan het einde van mijn zwangerschap woog ik 60kg. Je kan dus wel nagaan dat het echt slecht ging.

Hoe ging het beter? Door mijn vrije tijd in de weekenden besefte ik dat het 'gezond' is om je vriendinnen te zien. Ik had in mijn hoofd dat je als moeder niks kan en mag, anders voelde ik me schuldig. Door de vrijheid die ik had in de weekenden, kon ik nog deels jong zijn door uit te gaan etc.

Ook ging ik weer naar school op het MBO en ging Danilo naar het kinderdagverblijf,  wat goed was voor zijn ontwikkeling, maar ook goed voor mij. Een kind opvoeden was niet niks.Ik kreeg 250 euro per maand vanuit de gemeente voor het eten, pampers, kleren etc.

Voor de rest was ik nog leerplichtig. Ik woonde met mijn zoon in mijn oma's huis, maar zelf woonde ze bij haar vriend. Ik had niemand om me heen die me hielp, dus ik heb alles van mezelf geleerd wat niet makkelijk was, maar wat me wel sterker heeft gemaakt.

Inmiddels ben ik bijna 20jaar en werk ik. Danilo is vier en gaat sinds mei naar de basisschool. Ik heb een nieuwe vriend die superlief is voor ons allebei en nu weet ik sinds vorige week dat ik zes weken zwanger ben van de tweede. Ongepland, maar wel gewenst.

De zwangerschap vind ik spannend, maar ik heb een geruster gevoel erbij door de ervaringen die ik heb opgebouwd met mijn zoon als alleenstaande tienermoeder. Straks zal ik niet meer elk weekend vrij zijn, want de tweede is er sowieso.

Nu ben ik al wat ouder en wijzer, maar wil ik wel meegeven dat het 'normaal' is om twee a drie keer per week je vriendinnen te zien. Desnoods aan huis. En dat het 'normaal' is om af en toe uit te gaan, dat maakt je geen slechte moeder.

Ik wil niet dat jullie je zo ellendig gaan voelen als dat ik me heb gevoeld het eerste jaar van moeder zijn. En mochten er familieleden van een zwangere meid mijn verhaal lezen: probeer haar te steunen, want niemand kan alles alleen. Het is niet 'eigen schuld, dikke bult'. In de meeste gevallen is het zelfs de schuld van de ouders, die seks niet bespreekbaar maken en vergeten dat tieners nieuwsgierig zijn.

Ik zeg niet dat familieleden dienen als oppas, maar helpen bij zaken zoals de rechten (uitkering, toeslagen etc.) zou al helpen. En warmte en steun.
En tienermoeders: jullie zijn ook gewoon 'moeders'. Laat niemand je vertellen dat je iets niet kan, en laat niemand dat belemmeren. Ik hoop het beste voor jullie en de kinderen.
Mijn verhaal is niet om jonge meisjes te stimuleren om moeder te worden. Mijn verhaal is mijn ervaring als jonge moeder te delen, hopende dat sommigen er iets van kunnen leren.
Zwanger worden is geen kunst, maar een kind opvoeden wel.

Danilo, als je dit bericht misschien ooit leest als je groot bent: mama heeft geen spijt van haar besluit! Nog elke dag maak je me weer blij en ik ben onwijs trots dat ik elke stap meemaak in je leven. Iik heb nooit getwijffeld aan abortus, want sommige dingen gebeuren met een reden.

Ik hou heel veel van je, lieverd!
Dit was mijn verhaal.