Micaela

Heey, ik wil graag mijn superlange verhaal met jullie delen. Over wat ik heb meegemaakt, kwijt ben geraakt en hoe het mij heeft geraakt. Ik ben nu net 18 en mijn vriend en ik zijn 15 maanden samen.
Eigenlijk waren wij eerst goeie vrienden, maar uiteindelijk werd het toch meer dan dat. Toen ik twee maanden zwanger was, was ik elke dag misselijk en besloot ik een test te halen. Die was negatief. Na drie weken ging ik weer eentje halen, maar van een andere merk. En die was positief.

Vanaf dat moment zakte ik door de grond. Er ging vanalles door mijn hoofd. Ik ging naar school en vertelde het gelijk aan een goeie vriendin van me. Zij vertelde mij dat ze een verloskundige kende, omdat haar moeder en haar nicht ook zwanger waren.

Die middag ging ik met haar naar die verloskundigenpraktijk en zag ik mijn kindje voor het eerst. Ik kon mijn ogen niet geloven dat er echt een klein mensje in mijn buik leefde. Ik ging met die echofoto's en mijn vriendin naar mijn moeder. Ik had de voordeur open gelaten, zodat als ze mij iets wilde aandoen ik snel naar buiten kon rennen. Heel verrast vertelde mijn moeder dat ze al zo'n gevoel had, want ze had erover gedroomd.

Toen ik het mijn vriend had verteld, was hij enorm geschrokken. Hij wilde het kindje wel houden. Vanaf toen ging het wat slechter. Ik wilde het aan niemand vertellen tot na mijn diploma-uitreiking en toch wist half Den Haag het al. Mijn andere familieleden wilden niet met mij praten, omdat ik volgens hun een hoer zou zijn.

Mijn nicht en nichtje die ik zag als mijn zussen waren het ergst. Zij deden dingen die ik nooit had verwacht. Ze zeiden tegen iedereen dat ik een hoer ben omdat ik op 17-jarige leeftijd zwanger was. Dat ik niet wist wie de vader was. Dat ik geen geld had en bij hen smeekte om geld. Niks van die dingen zijn waar, dus na een hele grote ruzie praat ik ook niet meer met hun.
Ik ben er zo kapot van, want ik zag hun als mijn steun en toeverlaat. Tot heden praat in niet met hun en ze verzinnen nog steeds roddels. Toen ik dacht dat het allemaal niet slechter kon, gebeurde het volgende.

Ik was vijf maanden zwanger en maakte bekend dat ik zwanger was. Vanaf toen wilden heel veel vriendinnen - die eerst zeiden dat ze er altijd voor me zouden zijn - niks meer met mij te maken hebben.
Daarna verliep mijn zwangerschap heerlijk. Ik deed leuke dingen met mijn vriend en mijn moeder. Ik dacht dat niks meer fout kon gaan. Tot ergens rond het einde van mijn zwangerschap. Ik ging naar het ziekenhuis voor weer een echo. Daar zeiden ze dat ik heel weinig vruchtwater had en de placenta niet goed werkte of vastzat.

Ze vroegen of ik misschien wist wat de oorzaak was en toen schoot het me te binnen: rond mijn tweede maand had ik gevochten met de ex van mijn vriend, omdat zij slecht over mij sprak. Ik was vergeten dat zij mij die dag in mijn buik had geschopt.

Vanaf toen moest ik elke dag naar het ziekenhuis om hartfilmpjes te maken van mijn kleine. Ik lag iedere dag van een uur of 10 tot een uur of 8 uur 's avonds in het ziekenhuis om alleen maar testjes te doen.

Op vrijdag 26 oktober 2012 kreeg ik te horen dat ik dinsdag 30 oktober ingeleid zou worden. Omdat ik pas 13 november uitgerekend was, zou ik een ballonnetje krijgen. Vol spanning kwam ik die dinsdag aan in het ziekenhuis en gingen ze een ballonnetje plaatsen. Maar na een half uur proberen was het nog steeds niet gelukt.

Dus kreeg ik een eigen kamer en in plaats van dat ballonnetje kreeg ik een pilletje. In de avond rond een uur of 10 kreeg ik rugweeën. Ik voelde ze niet echt dus ik ging gewoon slapen. Gelukkig sliep mijn vriendin bij me in het ziekenhuis.

Woensdag 31 oktober 2012 in de ochtend kwamen ze mijn vliezen breken. Er kwam geen vruchtwater, omdat ik dus helemaal niks had. Om negen uur kreeg ik ineens persweeën. Volgens de verloskundige en de dokter was dat het begin van mijn weeën, terwijl ik al op het einde was. Wist ik veel dat ik die avond daarvoor al weeën had! Dus ze lieten mij een half uur zitten met persweeën.
Om half 10 kwamen ze weer en mocht ik gelijk persen. Na vijf minuten en twee keer persen was mijn dochter geboren: Marleny om 09:35. Ze werd gelijk naar boven gebracht in een couveuse, ze was zo klein en tenger. Ik had totaal geen pijn. Ik wilde het liefst gelijk naar BurgerKing en iets eten!

Na twee dagen mocht k naar huis, maar ik wilde niet zonder mijn kleine. Dus ik ging naar de couveusesuite. Daar bleef ik vijf dagen totdat mijn meisje naar huis mocht. Mijn kleine is nu bijna vier maanden en ik kan nu al niet zonder haar. Mijn vriend is het liefste de hele dag bij ons.

Het gaat nu super goed met haar. Ze is heel erg aangekomen. Ik zou nooit terug in de tijd willen. Ik heb totaal geen spijt van wat ik allemaal heb gedaan. Ik wil mijn dochter alles geven. En hoop dat zij later trost op mij kan zijn en zeggen dat ik de beste moeder ben.

xo
Micaela