Mijn ervaringen

Hallo (bijna) mama's en misschien ook papa's,

Ik ben inmiddels 28 jaar.

Op mijn 19de raakte ik zwanger van "sex met mijn ex". 31-12-04 uitgerekend. 25 dagen voor mijn 20ste.
Ik had een fijne, vlekkeloze zwangerschap. Het enigst vreemde was mijn uien-verslaving en boeren als hoe een echte man dat zou doen. Vreselijk haha. Dat boeren ben ik nooit meer afgeleerd tenzij het een onderdeel van mijn PDS is.

Ik moest 3 januari op controle komen, dan was ik inmiddels overtijd. Ik had al een tijdlang 5jan in me hoofd als bevaldata en dit kwam nog uit ook. Kreeg 2 tabletjes, vaginaal, ingebracht. 1 om 21:30u en om 01:30u. De weeen kwamen langzaam maar zeker op gang, en ben in 5.5u tijd, bevallen op 5 januari 2005, van een jongen.

Tussendoor heb ik nog 2 abortussen gehad omdat het onmogelijk was nog een kindje te onderhouden. Dit gebeurde met enorm veel pijn in mijn hart en verdriet en heb ik 9mnd in een vrouwenopvang gezeten tot ik een woning kreeg.

Mijn 2de zwangerschap verliep met iets meer 'klachten'. Onrustige benen als ik in bed lag, maagzuur op het einde, verslaving aan broodjes gezond en een aantal wekenlang, een pijnlijke steek als ik liep, in mijn rechter zijkant van mijn bil. Heel vreemd. Verder kon en deed ik alles. Huis poetsen, boodschappen, fietsen enz enz. Alles wat een huismoeder moet doen.

Ik was uitgerekend op mijn bday, 30jan. Op 7feb werd ik gestript. Vervolgens behield ik krampen. Dacht dat dit normaal was na het strippen. Snachts om 01:03 werd ik wakker van een steek en moest plassen. Terug gekomen van de wc bleef ik lekken. Toen ik vervolgens terug na de wc liep braken mijn vliezen. VK gebeld. Zij was er rond 02:00.. Om 02:30 vertrokken naar het ziekenhuis... 03:00 kwamen we aan en om 03:44, in 2.5u tijd, op 8feb'12, ben ik bevallen van een gezonde prinses.

Inmiddels is ze alweer 21mnd en een enorme wijsneus. Iets kleinder dan de middenlijn, maar enorm wijs is ze dan weer wel.

Sinds een aantal maanden zijn de vader van mijn dochter en ik uit elkaar.

Dit zie ik niet als een belemmering. Ik ben het al zo gewend om alles zelf te doen en te regelen. We woonden ook nooit samen.

Als ik terug kijk, zou ik mijn kinderen niet anders doen of ermee wachten. Ik zou wel beter me best hebben gedaan om bij mijn eerste alles beter geregeld te hebben en meer voorbereiding hebben getroffen over wat het krijgen/hebben van een baby inhoud. Ik dacht dat ik het wel wist, omdat ik een broertje had die toen een jaar of 6 was... Ook woonde ik toen nog thuis en kreeg een kleine uitkering + de vader van mijn zoon hielp me met niks. Toen mijn zoon 8mnd was ging ik met hem op een kamertje wonen. Ver van ideaal, maar ik wilde op mezelf wonen.

Wat ik adviseer aan alle jonge mama's die hulp kunnen gebruiken is, maak gebruik van instanties. En profiteer van de bijzondee bijstand die je voor bepaalde dingen kunt krijgen. Probeer vooral geen schulden te maken (ikzelf zit sinds kort in een 3 jaar durende WSNP-traject vanwege schulden). Instanties kunnen veel voor je betekenen als je zelf maar goed meewerkt en niet denkt dat alles wel vanzelf bij je terecht komt. Jong moeder zijn hoeft geen ramp te zijn en vooral druk maken om andermans mening is iets wat ik niet meer doe.

Niemand van hun die me kinderen opvoed, luiers koopt of me rekeningen betaald. Een echte moeder is trots op hoe ze voor alles vecht en loopt met opgeheven hoofd langs alle neerbuigende mensen. Echte moederliefde is wat telt en niet de leeftijd waarom je zwanger bent/moeder word.

Ik wil niet zeggen dat het goed is om jong moeder te worden, maar ik zou me zeker niet schamen. Sommige tienermama's zijn nog beter dan volwassenen...

Just wanted to share my opinion and experience.

Liefs.