Milou

Jasper en ik zijn al 3 jaar samen. We hebben veel dingen meegemaakt samen, maar dit sloeg alles.

Het begon 10 maanden geleden. Ik werd ziek, ik kreeg koorts en dat ging maar niet weg. Het werd steeds hoger. Ik ben naar de huistarts geweest en daar heeft hij me meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis, mijn koorts was inmiddels 41.7

Ik stond te shaken op mijn benen. Jasper en ik naar het ziekenhuis, bloed afgegeven, urine ingeleverd. Daar hebben ze op van alles getest. Ik lag inmiddels in een bed, en was in een diepe slaap gevallen. Toen ik wakker werd zat Jasper nog aan me bed, zoals het was toen ik in slaap viel. Ik heb maar een uurtje geslapen, en in dat uurtje is mijn bloed en urine getest. De dokter kwam met de uitslag. 'We hebben niks zorgwekkends in uw bloed of urine gevonden, wel willen we even een echo maken van je baarmoeder.'  Jasper vroeg waarom, ik vond het allemaal prima. Ik voelde me toch al slap en ziek. Toen de echo werd gemaakt sliep ik.. ik kon niet meer.

Jasper heeft wel gekeken, maar heeft er 0 verstand van, dus van hem werd ik achteraf ook niet wijzer.
De arts kwam vertellen wat ze gezien had op de echo en met de uitslag van mijn urine. 'Mevrouw, u bent zwanger. Maar pas 2 weken'  Jasper keek me aan.. maar ik besefte het niet. Hij wel. Ik ben weer in slaap gevallen en werd 4 uur later wakker.  Jasper had inmiddels alle opties doorgenomen met de arts. Want we waren nog maar net 17.

Toen ik wakker werd zei Jasper: 'Schatje, ik weet hoe je er over denkt. Ik wil het ook niet weg laten halen, dit is ons wonder! Het hoort bij ons!'  Ik keek hem aan, knikte en gaf m een kus. We gaan er voor!
De volgende dag mocht ik naar huis, en we zijn naar mijn ouders gegaan, en hebben het verteld. Mijn moeder was, zoals verwacht, positief. Het was nou eenmaal zo, we maken er het beste van. Mijn vader was wat beduusd, en vooral in de war. 'En nu?!' Maar er werd ons even goed duidelijk gemaakt dat we konden rekenen op hun steun.

Toen waren zijn ouders aan de beurt. Ook zij reageerde zoals verwacht. Geschrokken, maar ook van hun konden we alle steun verwachten.
De zwangerschap liep perfect. Ik was niet misselijk, geen stemmingswisselingen, niks.  We weten dat we een meisje krijgen, en hebben een geweldig mooie kamer voor haar. Alles is klaar voor de komst van ons muisje.  Op dinsdag avond 20 November om 19:00 kreeg ik wat krampen, maar niets ernstig, of dat ik het idee kreeg dat ik weeën had.

Om 23:00 verloor ik mijn water, en besefte dat het nu ging beginnen..  Jasper en ik gingen in de auto, met maxi cosi en baby tas richting het ziekenhuis. Eenmaal daar bleek ik al 9 cm te hebben en ik mocht bijna persen.

Ik had totaal geen sterke pijn.. Ik stond er van te kijken.. als het me altijd zo makkelijk afgaat maak ik me nooit meer druk.

Het was inmiddels woensdag 21 November 00:10 uur. Ik had 10 cm en mocht persen. Binnen 2 persweeën was ze daar.. Ze huilde meteen, werd schoongemaakt en bij me gelegd. Wat lijkt ze veel op Jasper!

Jasper huilde, en hield zijn prachtige dochter vast.

Ons meisje is geboren!