Mirjam

Ik ben Mirjam, ben 22 jaar en mama van drie kids. Onze oudste zoon is vijf en de tweeling is nu negen maanden (jongen en meisje).

Bij ons oudste zoontje was ik 16 toen ik in verwachting raakte. We hadden al twee jaar een relatie en ik slikte ook gewoon de pil. Op een gegeven moment begon ik een buikje te krijgen, maar ik dacht meer dat dat van de mac kwam, haha. Daar aten we elke dag.

Mijn moeder twijfelde en wilde graag dat ik een test deed. Dus toen heb ik een test gedaan en wat bleek: ik was zwanger. Op dat moment wist ik het even allemaal niet meer. Ik zat nog op school. Mijn vriend werkte wel, maar we woonden nog allebei bij onze ouders.

Niet echt een ideale situatie, maar ik wilde meer weten van ons kindje. Dus ik ben naar de huisarts gegaan. Die dacht dat ik een maand of drie zwanger was, maar voor de zekerheid werd ik toch even naar het ziekenhuis doorverwezen voor een echo.

Ik ging er helemaal blij heen met onze moeders die het ook wel heel spannend vonden. Tijdens de echo vertelde de vrouw dat ze na wat metingen niet op een zwangerschap van drie maanden uitkwam, maar dat ik al 28 weken zwanger was!

Pfff...dat was even schrikken. Dus we moesten alles heel snel gaan regelen. Ik zou de eerste week thuis blijven wonen als ons zoontje geboren was en daarna bij mijn schoonouders gaan wonen. Daar werd een babykamer geregeld en alle spullen die we moesten hebben.

Uiteraard vond mijn moeder dit niet zo leuk allemaal. Zij wilde graag dat ik thuis bleef, maar het was voor ons beter als we bij mijn schoonouders zouden gaan wonen.
Na een zwangerschap van 38 weken en 6 dagen werd onze zoon geboren. Hij kreeg de naam Jason en was 50 cm en 3364 g: een prachtig kind! Ongeveer 1,5 jaar geleden besloten we dat we er graag een tweede bij wilden en dit gebeurde ook vrij snel. Ik was een maand gestopt met de pil en heb met oud en nieuw 2011/2012 een test gedaan en wat bleek: hartstikke positief.

Ik was ook zo misselijk en moe waar ik bij de eerste zwangerschap helemaal geen last van heb gehad. Ik heb toen de verloskundige gebeld. Ik was ongeveer een week of acht zwanger en met tien weken mocht ik komen.

Wat bleek: dit was niet een kindje, maar twee! Toen schrokken we wel even. Dit hadden we totaal niet verwacht. In onze families komt het helemaal niet voor. We moesten even aan het idee dat we twee kindjes kregen wennen.

De dag erna stond mijn moeder voor de deur. Ik zei: "Mam, ik moet je wat vertellen..." "Nee hoor," zegt ze "ik weet het al ......jij bent zwanger!" Ik vroeg hoe ze dat wist en ze zei dat ik helemaal straalde straalt helemaal. Toen zei ik "Maar dat is nog niet alles." En voordat ik het kon vertellen zei ze "Oohhh...het zijn er twee, haha!". Helemaal door het dolle heen zei ik "Ja, klopt!"

De rest heb ik allemaal opgebeld en die vonden het ook allemaal zo leuk! Op 16 juli 2012 dacht ik weëen te hebben. Onze oudste zoon had net zomervakantie dus niet ideaal. Ik was pas 24 augustus uitgerekend, maar heb toch het ziekenhuis gebeld. Ik moest gelijk komen. Daar aan gekomen bleek het allemaal niet zo goed te gaan met mij. Ik had het HELPP-syndroom. Dit is een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging en hieraan kun of jijzelf of je kindjes overlijden.

Dus er werd direct een plan van aanpak gemaakt. Odertussen heb ik mijn moeder nog gebeld of ze sap wilde brengen. Haha...alsof een ziekenhuis dat niet heeft. De gynacoloog kwam terug en vertelde mij dat mijn nieren en mijn lever al niet meer werkte zoals het hoorde. Dus er was haast bij.

Er moest een OK klaargemaakt worden en binnen twee uur zouden onze kids geboren zijn. Helaas moest ik onder algehele narcose, omdat ik er zo slecht aan toe was en ik zou in een stuip kunnen raken en daar dan niet meer uit kunnen komen.

Nadat ik allemaal infusen had gekregen, gingen we naar de OK. Daar werd ik onder narcose gebracht. Mijn vriend mocht niet bij de keizersnee zijn, omdat er allerei complicaties zouden kunnen optreden
Om 18:41 zijn Amber en Tyler geboren. Ze waren heel klein (40 cm) en net twee kilo, maar ze deden het allebei super. Toen ik wakker werd wilde ik mijn kindjes zien, maar dit kon niet omdat ik er zo slecht aan toe was. Dus ik heb een paar foto's gezien die de zuster had gemaakt.

Ik werd naar mijn kamer gebracht en ik kon alleen maar huilen. Zo blij dat we er allemaal nog waren en het allemaal goed ging met onze kids. De volgende dag mocht ik erheen en ohhh wat waren ze klein. Maar na twee weken in het ziekenhuis mochten ze mee naar huis. Ik was zo trots!

Nu zijn ze alweer negen maanden en hebben ze de grootste lol samen. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze om op mijn 17e een kindje te krijgen. Het is het mooiste dat me overkomen is en hoe mensen ook praten op straat en waar dan ook!

Ik ben trots op ons. We zijn nu acht jaar samen en hebben twee prachtige kids,  hebben ons eigen huis en beiden een baan!