Whitney

Het hele verhaal begon toen ik 14 was, ik raakte zwanger vanuit een onenightstand en kwam erachter toen ik 9 weken zwanger was. Omdat ik op dat moment niet in staat was voor een kindje te zorgen pleegde ik met pijn in mijn hart abortus op 24 juni 1 dag voor mijn 15e verjaardag. 4 maanden later raakte ik opnieuw zwanger nu wel vanuit een *verkering* ik wou het kindje houden maar door de druk vanuit jeugdzorg, mijn ouders en mijn toenmalige vriend pleegde ik opnieuw abortus met 11 weken zwangerschap. sinds die specifieke dag had ik die rare moederkriebel in mijn buik.

Lang heb ik mezelf een moordenaar gevonden, ik had het gevoel dat niemand mij snapte ja tuurlijk ik was jong en nog een vette puber maar he ik wilde het graag houden. Ik heb op allerlei manieren geprobeerd om toen opnieuw zwanger te raken helaas tevergeefs.

Op 10 maart 2012 kreeg ik een relatie met mijn lieve vriend, We waren heel close samen en echt verliefd zoals alle nieuwe stelletjes zijn. na 3 weken verkering te hebben besloot ik bij hem en zijn vader in te trekken. Ik voelde me zo gelukkig!! maar er ontbrak 1 ding en dat was mijn kindje.. Na overleg met mijn vriend besloten wij te gaan voor een kindje dus stopte ik met de pil. de tijd vloog voorbij en steeds maar weer dat lege vlakje op mijn zwangerschapstest de moed zakte me in de schoenen. 9 december 2012 was ik 2 dagen over tijd dus ik dacht yeeey het is gelukt maar nee negatief!! Maar toch bleef mijn ongesteldheid weg.. met 2 weken over tijd besloot ik toch maar weer een test te doen en er verscheen een heel maar dan ook echt een heeel dun licht streepje. Ik kon mijn ogen niet geloven en eigenlijk geloofde ik het ook niet.. dus op 24 december besloot ik een defenitief antwoord de vragen bij mijn huisarts en ja hoor een dikke vette streep. Ik was zo blij maar ook somber tegelijk het deed me terug denken aan die 2 akelige momenten in mijn leven en ook hoe ik het mijn ouders ging vertellen. Hun waren het immers niet eens met mijn beslissing om vroeg mama te worden.

Op 1e kerstdag vertelde ik het mijn zus en daarna mijn moeder die erg in shock maar toch stiekem wel een beetje blij was. Op 4 Januari 2013 had ik mijn eerste echo ik was bloednerveus en helemaal door het dolle heen. Ik dacht dat ik toen zelf 8 weken was maar wat bleek ik was er net 6. Uitwendig zag je het niet eens zitten maar inwendig een heel klein pieterpeuterig puntje. Op 30 januari had ik de 2e echo en och wat was het gegroeid al 3 cm groot en goed kloppend hartje.
Op 27 Februari gingen we het hartje luisteren en dat klonk perfect.

Alles leek toen goed te gaan het poppetje in mijn buik groeide goed.. In mijn relatie ging het bergafwaarts mijn vriend kon niet goed omgaan met de hormonen en met de stress rondom de voorbereidingen op ons kleintje. Hij kreeg erg losse handjes en sloeg mij wel eens als het hem in zijn bewoording *teveel* werd. Hij kreeg steeds minder respect voor me en behandelde me als een stuk stront. Ik vestigde mijn hoop op dat als ie wat meer gewend zou zijn aan mijn *zwangerschap* dat hij wel respect kreeg. Ik voelde me steeds slechter de roze wolk waar ik op zat veranderde al gauw in een donkere wolk.

Op 27 maart gingen we opnieuw hartje luisteren en ondanks alle ellende van die afgelopen maand ging het goed met ons kleintje. Het luchtte me op maar ik voelde me ellendig. Ik had een hoop stress aan mijn hoofd, het leek wel alsof iedereen mijn leven leidde behalve ik. met 15 weken zwangerschap kregen wij te horen dat wij papa en mama werden van een Jongentje.

Op een dag was mijn vriend de stad in, ik was het huis aan het opruimen toen zijn vader onder invloed van cocaïne de slaapkamer in wandelde. Zijn vader wou met mij praten dus niets vermoedend wandel ik mee naar een andere kamer. eenmaal daar aangekomen vraagt zijn vader of ik geen vriendinnen heb die met hem naar bed willen voor 50 euro.. ik zeg nee die heb ik niet sorry, vervolgens vraagt hij of ik dat niet wil doen voor 50 euro waarop ik weer antwoord met nee sorry dat wil ik niet. Hij leek het te begrijpen maar toen ik weg wou lopen probeerde hij mij aan te randen. Ik heb mijn vriend gebelt en het hem verteld waarop zijn vader mij voor leugenaar uitmaakte. Ik ben vanaf toen weer bij mijn moeder gaan wonen.

De nacht van 4 op 5 Mei werd ik s'nachts wakker gemaakt door mijn vriend, hij stond voor de deur en riep mijn naam dus ik wandel naar de voordeur. Opeens verschijnt hij + 2 agenten in de opening hij werd opgepakt. In paniek ben ik hem achterna gereisd naar het cellencomplex waar hij zat maar tevergeefs. 40 dagen heb ik het zonder hem moeten doen wat voelde alsof mijn leven stopte er ging iets dood in mij.. ondanks zijn rare gedrag hield ik van hem en wou ik mijn leven met hem verder delen. Op 13 juni kwam hij gelukkig vrij maar het werd anders voor mij,., ik was er zo aan gewend het zonder hem te doen dat ik toen pas besefte wat voor ***** hij kon zijn.

De weken daarop volgde en die waren eigenlijk weer gewoon ^gezellig^ maar met 37 weken zwangerschap stortte ik in.. ik zag niks meer zitten thuis wonen niet, een relatie niet zelfs twijfelde ik even of ik wel geschikt was als moeder ook was ons ventje niet goed ingedaald waardoor ik een enorm schuldgevoel had. Met 40 weken zat ik klaar maar meneer kwam maar niet dus op naar het ziekenhuis daar werd ik gestript en werd er een CTG gemaakt. met 40 weken en 2 dagen ben ik weer gestript maar ook zonder resultaat. 40+4 was ik eindelijk rijp genoeg dus kon ik de volgende dag worden ingeleid.

Om 9 uur in de ochtend kreeg ik het infuus met het hormoon er in en 10 minuten later begonnen mijn weeën al. om 10 uur had ik een weeenstorm dus besloot ik toch om een ruggenprik te nemen. Om 11 uur lag ik op de wachtkamer van de OK toen ik opeens heel erg moest poepen. volgens de arts was dat niet mogelijk dus belde hij de verloskundige.. zij toucheerde mij en kwam erachter dat ik tijd van 2 uur van 2cm naar 5cm ontsluiting was gegaan.

Eenmaal terug op de bevalkamer had ik ernstige persdrang ook werkte de ruggenprik niet goed. Alles was verdoofd behalve wat verdoofd moest zijn. tussen 12 en half 1 gilde ik naar de verloskundige dat ik het niet meer trok dus toucheerde ze mij opnieuw en ja hoor in tijd van anderhalf uur was ik van 5 naar 9 cm gegaan. Die laatste cm wou maar niet komen. om kwart voor 2 kreeg ik het startsein om te gaan persen maar waar was mijn vriend? Die stond te roken dat vond hij veel belangrijker en op dat moment dat ik daaraan dacht zakte de hartslag van ons kindje naar onder de 20 dus belde ze snel de gynecoloog die mijn kleine mannetje met de vacuümpomp heeft moeten halen.

Om 13:52 is onze prachtige zoon geboren zijn naam is Maylo Jaylano hij was 52cm en 3045gram ik ben dus bevallen in 4 uur en 52 min wat heel snel is voor een eerste kindje.

Nu is hij 3550 gram zwaar en 3 weekjes oud. Het loopt nog steeds veel fout tussen mij en mijn vriend. Hij neemt geen verantwoording voor de kleine.
Dus sta ik op de wachtlijst voor een tienermoederhuis voor een toekomst met mijn kleintje

Lieve maylo lees jij dit ooit? Dan moet je weten dat mama ontiegelijk veel van jou houd en dat wat er ook gebeurt I WIL BE THERE FOR U