Willianne

Hoi, ik ben Willianne, ik ben 19 jaar en ik schrijf mijn verhaal op om alles een plekje te geven.

Op mij 17e raakte ik zwanger. Het was niet gepland, maar wel welkom. Het moment om het te vertellen aan mijn ouders was erg moelijk. Ik voelde me schuldig en verdrietig, maar ook opgelucht.
Ik vertelde het voor dat ik naar mijn werk moest. Zodat ik daarna meteen weg kon gaan. Mijn vriend (nu mijn man) vertelde het dezelfde avond ook aan zijn ouders. De reactie van mijn ouders was eigenlijk geen reactie. Het was doodse stilte in huis.

Ik ben daarna naar mijn werk gegaan. Toen ik thuis kwam, was het er niet beter op geworden. Het heeft nog een aantal weken geduurd voordat het weer gemakkelijk werd in huis.
Ik en mijn vriend hadden toen besloten om te gaan trouwen om een echt gezin te worden. We zouden dan bij mijn ouders intrekken. Maar wat we nooit hadden verwacht, was dat we urgentie kregen om een huis te huren!

Een week voor ons trouwen kregen we een huisje. Binnen een week hebben we het huisje opgeknapt. Toen kwam de bruiloft. We trouwden op 19 maart op een maandagochtend in het gemeentehuis. We hebben vervolgens foto's gemaakt op het strand. Het was een erg mooie dag en aan het eind van de dag gingen we officeel in ons eigen huisje wonen.

Maar de pret duurde niet lang. Mijn zwangerschap werd een hel. Bijna elke avond zat ik in het ziekenhuis. Had ik weer een blaasonsteking en geen beweging van de kleine. Noem maar op.
Op 9 mei werd ik opgenomen met een zwangerschapsvergiftigging. Diezelfde avond werd ik onwijs ziek. Ik ging van 36 graden naar 41 graden koorst. Ik had rillingen en viel af en toe weg. Toen ging mijn bloeddruk ineens onwijs omhoog. En de hartslag van de kleine naar omlaag. Toen kreeg ik ook nog is weeen (een maand te vroeg).

Toen ikzelf nog zieker werd hadden de dokters besloten om een spoedkeizersnee te doen. Omdat er risico was dat ik en de baby het niet zouden halen.

Met spoed ben ik dus naar de operatiekamer gebracht. Ik moest volledig onder narcose. En mijn man mocht er niet bij zijn. Toen werd Dante gebooren om 00:15. Een maand te vroeg! Hij moest naar de kinderafdeling in een warmte kamer.

Verder deed hij het goed. Toen ik wakker werd was ik in paniek. Ik werd wakker en alleen mijn man was bij me, maar nergens mijn baby te zien. Geen gehuil of iets. Toen feliciteerde mijn man me. "We hebben een zoontje! Hij is gezond!"

Alleen ik mocht mijn kindje nog niet zien. Ik mocht niet van de IC af. Mijn man had onze kleine wel al gezien en hij had foto's gemaakt. Ik voelde me leeg en droefig. Ik mocht mijn kindje niet zien en de de rest wel.

Maar de volgende dag mocht ik mijn baby vasthouden. Wat was hij mooi! De tranen liepen over mijn wangen. Ik voelde gelijk geen pijn meer. Ik moest hem aleen weer achter laten. Ik voelde me meteen weer droevig. Ook al lag ik in hetzelfde ziekenhuis, toch voelde het zo ver weg.

Uiteindelijk mocht hij op moederdag bij mij op de kamer slapen. Ik voelde me toen echt gelukkig. Na twee weken in het ziekenhuis mochten we naar huis. Toen ik thuis kwam was ales versierd! Vanaf dat moment voelde ik me een gezin.

Ik moest toen nog twee weken aan het infuus, maar dat kon thuis gelukkig. Vanaf dat moment ging ales beter. Dante is bijna 1 jaar en hij doet het super. Ik ben de trotse moeder van Dante. Dit is mijn verhaal en ik wil nu alles achter me laten en naar de toekomst kijken.

Veel liefs,
Willianne