15 jaar en tienermoeder

Ik was bijna 15 jaar, hij was 20. Verliefd worden ging zeer snel, alles ging zeer snel. Na een maand verkering hadden we voor de eerste keer gemeenschap. Toen moest ik om de pil vragen, hoe gênant het ook was.

Samen met mijn moeder ging ik naar de huisarts. De pil voorgeschreven, kort wat uitleg. Nu was ik veilig, dacht ik.

Maar eerlijk, ik was laks. Ik slikte elke dag de pil, maar eentje of meer vergeten is al genoeg.

Het was januari 2008. Ik was al zes weken niet ongesteld geweest. Twee weken overtijd. Ik wist het al, maar wilde het nog niet geloven. Een zwangerschapstest moest dit vermoeden bewijzen. Daar zat ik met mijn toekomst in mijn handen. Twee lijntjes verschenen. "Dit kan niet, niet ik, wat nu?"

Beide ouders waren diep teleurgesteld in ons. Vragende gezichten. Nee, abortus wil ik niet. Ik was vastbesloten, dit was de slechtste tijd ooit om zwanger te zijn. Zo jong, nog schoolgaande, geen eigen woonplek of werk.

Maar hoe dan ook, ik zou het laten werken. Ik zat in het derde jaar van mijn middelbare school. Zwanger zijn was geen uitvlucht om niet mee te sporten of om niet meer te leren. Nu moest ik doorzetten. Het derde afgesloten met een goed rapport en een 7 maand zwangere buik.

Hier was ze dan - Elyana - mijn prachtige dochter. Geboren op 1 september 2008. Hoe ironisch genoeg op de eerste dag dat de andere meisjes terug naar school gingen. Ik lag toen in het ziekenhuis. Geen spijt of verdriet, maar vol liefde voor dit klein wondertje.

Dat moment, besloot ik, te vechten en sterk te zijn. Zorgen voor een mooie toekomst voor ons. Tienermoeder zijn is geen excuus om school te verlaten. Het is juist een keiharde motivatie. Ik wil een voorbeeld zijn voor mijn dochter.

Na de herfstvakantie ging ik terug naar het vierde jaar. Ik moest twee maanden leerstof inhalen. Dat jaar, net als de volgende twee jaren, slaagde ik met prachtige punten. In 2011 behaalde ik met trots mijn diploma TSO handel!

Groetjes,
een Belgische tienermoeder,
Evelien