17 jaar en zwanger...wat nu?!

Net met een nieuwe opleiding begonnen vol goede moed. Al was ik veel moe door het reizen. Elke dag gemiddeld twee uur onderweg met het openbaar vervoer. Op woensdag had ik vrij van school, maar ging ik altijd werken. Ik was echt oververmoeid, maar zwanger zijn? Nee, dat kwam echt niet in me op. We deden het altijd veilig.

Ik stopte met de pil om ongesteld te worden een keer in de maand. Alleen een probleempje: ik werd niet ongesteld. Niet na twee dagen zoals gewoonlijk, zelfs niet na een week. Er kwamen toch vraagtekens, hoe kan dat? Zou ik dan toch... 

Dat weekend kwam mijn vriend me zoals altijd om een uur van het werk halen. We zagen elkaar alleen n het weekend omdat we 65 km van elkaar af woonde. Ik vertelde hem dat ik maar niet ongesteld werd, en vroeg vervolgens of hij een zwangerschapstest voor me wilde gaan halen. Hij vond het onzin, want we deden het toch altijd veilig. Hij zei dat ik mezelf gek maakte, maar uiteindelijk is hij er toch een gaan halen. Zo een waar twee in het doosje zaten. Ik wilde toch even wachten met de test te doen, misschien maakte ik mezelf inderdaad gewoon gek.

Woensdagmorgen 26 november voordat ik ging werken wilde ik toch maar eens de test doen. Ik vertrouwde het niet helemaal. Die minuten dat je moet wachten dat je de uitslag kan lezen, waren een van de spannendste minuten van mijn leven. Al snel kwam er een duidelijk kruisje, maar een vaag streepje in het controle venster. Was ik nou zwanger of niet, heb ik de test fout gedaan? Al die vragen spookten door mijn hoofd heen Dus ik whatsappte mijn vriend de foto. Hij bleef gelukkig heel kalm. En zei: "Doe die tweede test morgenvroeg opnieuw, je zal deze wel fout gedaan hebben."

Donderdagmorgen 27 november voordat ik naar school ging deed ik de tweede test. Ik bereidde me voor op een positieve test. Het was weer een kruisje en vaag streepje in het controlevenster. Met 1000 gedachtes ging ik toch naar school. Ben ik nou wel of niet zwanger, heb ik de test wel goed gedaan? Wat nu? Ik ben 17 jaar, de afstand tussen mij en mijn vriend, zou hij überhaupt bij me blijven?

Met al die vragen in mijn hoofd zat ik in de trein onderweg naar school en ik whatsappte mijn vriend. Hij bleef gelukkig heel kalm en zei "Maak een afspraak bij de dokter, want die testen zijn niet altijd te vertrouwen. Of je nou zwanger bent of niet: ik blijf bij je." Dat stelde me wel een beetje gerust, maar op school kon ik me totaal niet concentreren en alles ging mis.

Vrijdag 28 november zou mijn moeder naar een paranormale avond gaan, maar ze wilde eigenlijk toch niet gaan. Ik moest hoe dan ook proberen haar daar toch na toe te laten gaan. Als ik zwanger zou zijn, zou die paranormale begaafde vrouw dat wel zeggen. Uiteindelijk was het me gelukt om haar over te halen en had ze een foto van mij meegenomen. Toen ze daar was voelde ik me opeens totaal niet goed, kreeg het heel benauwd en duizelig. Het leek wel of ik flauw ging vallen. Dit was wel een teken voor mij, dat ik toch echt wel zwanger was. Een half uurtje later voelde ik me gelukkig weer goed.

Zaterdagmorgen 29 november bracht mijn lieve moeder mij zoals gewoonlijk naar mijn werk. Ik vroeg meteen in de auto wat die paranormale begaafde vrouw had gezegd over mij. Van alles over mij en mijn vriend, maar niks over zwanger zijn. Hlemaal niks. Maar ik zag dit moment als een kans om mijn moeder te vertellen van de zwangerschapstesten. En dat deed ik ook maar meteen. Haar reactie viel gelukkig mee. Het enige dat ze zei was: "Dat dacht ik al. Je eet zoveel rare dingen door elkaar. Ik zal wel een afspraak maken met de dokter en bij je tante informeren." (die was op haar 19e zwanger).

Zo gezegd, zo gedaan. Afspraak bij de dokter gemaakt en mijn tante bij de verloskundige die een vriendin van haar is.

Dinsdagmorgen 2 december was het dat zover: de afspraak bij de dokter. Ondertussen toen ik en mijn moeder in spanning zaten te wachten bij de dokter kwam een meisje dat ik kende van 14 jaar naar buiten. Hoogzwanger. Dat gaf me weer een fijner gevoel. Als ik zwanger zou zijn, was ik niet de enige. En vooral niet de jongste!

Ik werd meteen naar binnen geroepen en deed mijn verhaal bij de dokter. Ik moest in een potje plassen en afgeven bij de balie en vijf minuten wachten in de wachtkamer. Toen we weer naar binnen mochten, vroeg de dokter meteen: "En, wat denk je?" "Positief, denk ik." zei ik meteen.

De dokter legde de test op tafel en zei "Je hebt gelijk." Dat die andere testen zo lichtjes waren, kwam doordat ik maximaal 4 weken zwanger was. De dokter ging meteen door over de keuzes die ik had. Houden, adopteren of abortus. Maar over die keuzes had ik niet eens durven na te denken. Mijn besluit stond vast: ik zou hoe dan ook mijn kindje houden.

Buiten whatsappte ik mijn vriend meteen met foto. Hij geloofde het nog steeds niet echt en zei"Wacht maar af tot vrijdag bij de echo, dan weten we het pas zeker."

Vrijdag 5 december ging ik met mijn moeder en tante naar de verloskundige. Mijn vriend kon helaas geen vrij krijgen. Ik wist dat ik een inwendige echo zou krijgen. Daar was ik het bangste voor. Maar het deed totaal geen pijn. Alleen was het ijskoud, maar dat was ik al snel vergeten toen ik een kleine baby op het beeld zag.

Ik was meteen verliefd en kreeg de tranen in mijn ogen, en mijn tante en moeder ook. Wat een prachtig sinterklaascadeau was het. Een ding was zeker: ik was niet pas vier weken zwanger. En dat klopte: ik was al 11 weken zwanger. Ik whatsappte mijn vriend buiten meteen met foto's en alles. Hij was ook meteen verkocht en beloofde me om bij me te blijven. Dat het samen ging lukken, wat mensen ook zouden zeggen en oordelen.

Mijn vriend had helemaal gelijk. Ondertussen ben ik 33 weken zwanger. Ik ben gestopt met mijn opleiding wegens slechte punten, maar begin in september met een nieuwe bbl-opleiding (school en werken). Mijn vriend doet nog steeds zijn bbl-opleiding. Sinds begin maart wonen we samen in de stad waar hij vandaan komt. Al onze familie en veel vrienden staan achter ons.

Ik heb ik helaas vriendinnen leren kennen in deze situatie, maar zo leer je de echte kennen. Er hebben ook genoeg mensen een oordeel gehad en er zal ook genoeg geklets worden. En dat zal nog steeds zo zijn, maar het interesseert me helemaal niks! We zijn met alles klaar, we kunnen eigenlijk niet meer wachten op onze kleine meid.

Meiden, hoe oud je ook bent: alles komt goed. Zo zie je wel bij mij. Ik ben inmiddels 18 en alles goed op een rijtje. Vooral als er mensen achter je staan, lukt het je! Als je iets wilt bereiken, kom je er wel. Als je maar sterk blijft. Dus zwangere tienermoeders: succes!  Jij komt er ook wel.