17 en zwanger

Zomer 2015. Net mijn Havo examens afgerond. Het is tijd voor een nieuwe start in mijn leven. Ik had het plan om interieuradviseur te worden en later mijn carrière op te bouwen als architect. Niets kon mijn droom tegenhouden. 

Totdat ik erachter kwam dat ik zwanger was van mijn vriend. We hadden bijna een jaar verkering en waren zo gelukkig met elkaar. We deden veel leuke dingen en maakten ons nergens zorgen over. Ik was altijd zeer onregelmatig ongesteld waardoor ik me niet druk maakte over de kans dat ik zwanger zou zijn.

Ik had al eerder een zwangerschapstest gedaan, omdat mijn vriend het niet vertrouwde. Die was negatief. Het kwam vast door stress dat ik niet ongesteld werd, dacht ik. 's Avonds deed ik de test. We hebben vijf minuten lang naar de test gestaard. Het leek wel of ik twee streepjes zag! Eigenlijk was het meer het feit dat ik het niet wilde geloven en de waarheid wilde onderdrukken, maar diep in mijn hart voelde ik dat het fout zat. De dag erna deden we een tweede test. Deze test was duurder en dus betrouwbaarder en opnieuw: de test was positief. 

We waren totaal overstuur. Onze eerste ingeving was om een abortus te doen. We zochten een abortuskliniek op en maakten een online anonieme afspraak. Maandag konden we het gelijk regelen. Zo, dat ging makkelijk. Niemand zou op deze manier iets te weten komen. Maar we voelden dat dit zo verkeerd was om te doen, en we zijn niet gegaan. We zouden het nooit meer kunnen vergeten en onszelf kunnen vergeven als we het wel hadden gedaan. 

Een paar dagen later hebben we het onze familie verteld. Hier zag ik het meest tegenop. Ik ben de oudste thuis en mijn ouders zijn dus nog niet zo veel gewend. Hoe zouden ze reageren? Zouden ze boos zijn? Gelukkig viel het mee. Natuurlijk waren ze verdrietig, ze zagen mijn leven ineens veranderen. Ik werd moeder i.p.v. student. Hoe ging ik dit doen? Ben ik wel volwassen genoeg?

Nee, als je 17 bent, ben je niet volwassen genoeg. Dan wil je je niet bezig houden met de dingen waar ik me nu mee bezig houdt: babyspullen kopen, koken, de was, schoonmaken, boodschappen. 18 september zijn we getrouwd. 1 september zou ik eigenlijk aan mijn opleiding beginnen. We zijn nu getrouwd en wonen in een huurhuis.

Begin februari ben ik uitgerekend. Ik heb geen werk en zit hele dagen thuis. Ik had een nieuwe baan, maar daar ben ik ontslagen nadat ik drie dagen ziek was door de zwangerschap. Ik heb nog verschillende sollicitaties gedaan, maar ik ben nergens aangenomen. Ik word gek en voel me verschrikkelijk alleen.

Mijn vriend werkt vijf dagen en is pas laat thuis. Ik leef van dag tot dag en kijk wel wat ik ga doen. Natuurlijk moet ik blij zijn met wat ik heb: een droomhuwelijk gekregen. Een knus, mooi ingericht huisje, hulp van alle kanten enz. Maar het is zo moeilijk om hiervan te genieten.

Ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt. Mijn vriendinnen niet omdat zij nu ineens heel kinderachtig lijken. En volwassenen niet omdat zij weer te oud zijn en ik te jong. Ik houd er ook helemaal niet van om contact te hebben met mensen. Altijd maar weer dezelfde vragen. Hoe gaat het met de baby? Went het in je huisje? Al zin in de bevalling? Of als door een winkel loop voel ik die stekende ogen. Kijk, dat is dat meisje dat op haar 17e is getrouwd, wat zielig. Niemand lijkt te zien dat het niet goed met me gaat, dat ik van binnen kapot ga van de onzekerheid over wat komen gaat en hoe mijn toekomst er uit ziet. 

Het enige waar ik van kan genieten is het wonder in mijn buik. Aan de ene kant zie ik op tegen de bevallling, maar aan de andere kant denk ik: laat maar komen. Dan heb ik weer een doel in mijn leven en kan ik verder.