Jong mama

Hello, ik wou mijn verhaal eventjes kwijt.

Ik ben 19 jaar bijna 20. Mijn zoon is 18 maanden oud ik werd op mijn 17e zwanger. Het was niet gepland. Mijn toenmalige vriend en ik hadden pas 2 maanden een relatie toen ik zwanger raakte.

De vader van mijn zoon wou dat ik em zou weghalen maar na een paar weken nadenken wou die hem toch. Ik wou mijn zoon sowieso houden ookal wist ik dat het zwaar zou worden.

Mijn zwangerschap liep niet zo heel goed. Mijn zoon zijn buikje was te dik dus met 40 weken werd ik toch snel ingeleid.
Ik was heeel bang, maar na 27 uur was die er dan.

Ons lief klein kereltje. De eerste 2 maanden gingen wel goed, maar ook weer niet.

Ik wist niet wat ik moest doen.

We woonden bij mijn moeder. Ik voelde me nooit op mijn gemak, het voelde voor mij alsof ik het niet goed deed en alsof iedereen het wou overnemen. Na een tijdje ging het wel voorbij totdat het uitging tussen mij en de vader van mijn kind. Ik had het echt moeilijk en in de tussentijd heb ik gevochten voor de relatie wat uiteindlijk niet goed voor mij was.Ik verhuisde naar Maastricht en ik had me aangemeld voor een tienermoederhuis via Xonar.

Daar hebben ze mij geholpen om met geld om te gaan en een beetje laten zien hoe je een kind moet opvoeden. Ik heb zelf hulp gevraagd en na 4 maanden daar gewoond te hebben kreeg ik een eigen flatje en ging ik terug naar school.Het was allemaal nieuw en zwaar naar school gaan en een zoon opvoeden en zelfstandig met hem wonen.

Nooit had ik gedacht dat alles zo goed zou verlopen, hoe zwaar het ook was de eerste periode. Hoe trots ik nu op mezelf ben.
Ik ben over naar leerjaar 2 en ik heb een nieuwe vriend die super is met mijn zoon.

Mijn zoon gaat naar de kinderopvang als ik naar school ga en naar mijn moeder. Nu is het nog zwaar en veel geld krijg je niet dus rondkomen is ook moeilijk en ik ben pas om 5 uur thuis zijn elke dag.

Nu zie ik heel veel jonge meisjes die zwanger worden en niet beseffen hoe zwaar het is. Het is leuk, een kind hebben, maar er komt echt zo veel bij kijken en ik hoop dat meisjes met een kinderwens dit lezen en ook zien hoe zwaar het kan zijn.

Het liefst had ik gewacht met kinderen ookal heb ik geen spijt.