Mijn nieuwe start hoofdstuk 1

23 januari 2015

Hallo allemaal,

Ik ben een meisje van 16 en ik ben al acht maanden zwanger van mijn eerste kindje. Ongepland.

Ik sliep regelmatig met mijn vriend en ik werd niet meer ongesteld. Ik maakte mij ook niet druk, want ik verwachte ook niet iets. Maar toen het te lang wegbleef, is mijn verloofde een test voor me gaan halen. Toen bleek dat ik al ongeveer drie weken zwanger was. We waren allebij zo gelukkig.

Inmiddels was ik al negen weken ongeveer en mijn verloofde wilde stiekem gaan trouwen. Dat wilde ik natuurlijk ook dus hadden we gepland dat we bij ongeveer 19 weken zouden gaan trouwen. Hij vindt het heel speciaal dat ik dan een buikje heb in een trouwjurk.

Maar die avond kwam hij niet meer terug van zijn werk. Er was een dronken man die veel te snel reed en tegen mijn verloofde aanbotste. Mijn verloofde was ter plekke overleden. Ik wachtte die avond een hele tijd en heb uiteindelijk de politie gebeld.

Na een kwartiertje belden ze mij terug om te zeggen dat mijn verloofde was overleden. Ik geloofde mijn oren niet. Het leek wel alsof ik in een horrorfilm zat. Ik smeet m'n telefoon door de kamer en gooide alles op de grond. Ik ging met de politieauto mee naar het ongeluk. Toen ik aan kwam, was mijn verloofde al weggebracht.

Ik huilde, ik smeekte, ik schreeuwde. Ik voelde me zo rot, ik wist niet wat ik moest doen. Mijn ouders wisten helemaal niks over mijn verloofde, dus ik had gezegd dat ik bij een vriendin was gaan slapen. Ik had mijn vriendin en haar moeder gebeld en zij kwamen me ophalen.

Die avond kwam de dokter langs en wilde me slaappillen geven, omdat ik niet wilde slapen. Uiteindelijk dwong hij me ze te nemen en ik sliep eindelijk.  De volgende ochtend kon ik niet geloven dat hij er niet meer was. Het enige dat me nog op de been hield was mijn kindje van bijna 10 weken oud.

Het was 28 Augustus 18:37 toen ik te horen kreeg dat mijn verloofde was overleden. Ondertussen had mijn moeder gezegd dat ik langer kon blijven bij mijn vriendin, als ik dat wilde. Ik barste zowat in huilen uit. Ik zei heel snel "Is goed.", hing op en begon zo hard als ik kon te huilen en te schreeuwen. 

Wie verwacht nou dat zoiets gebeurt? Het is altijd een verhaal in films dat je bijna zeker weet dat het je niet overkomt, maar nu weet ik dat ik dat nooit meer zeg. Alles, echt alles kan!

Ondertussen zijn er al maanden en dagen voorbij en ga ik regelmatig naar het graf om te bidden. Nu ben ik bijna mama en sla ik een nieuw hoofdstuk in mijn leven om. Over ongeveer vijf weken begint een nieuwe hoofdstuk. Met mijn verloofde uit het oog, maar voor altijd en altijd in mijn hart.