Mijn verhaal op de site TM

Ik zal maar eens beginnen met een kleine introductie van mezelf. Ik ben 17 jaar, woon in Zuid-Limburg en ben zwanger, op het moment dat ik dit schrijf 33 weken. Maar het verliep niet allemaal rozengeur en maneschijn. Laat ik maar bij het begin starten, voor het te verwarrend gaat worden.

Het begon allemaal in september 2014, op dat moment was ik 16. Het was net uit tussen mij en m'n ex en ik was (soms nog steeds) er kapot van. Ik was namelijk al anderhalf jaar samen met hem. Maar toch was ik degene die er een punt achter zette. Ik zocht steun bij een van mijn goede vrienden, waar ik een crush op had, zou je kunnen zeggen.

Het ging allemaal goed tussen hem en mij en het werd ook best serieus, voor ik het wist lagen we samen in bed. Uiteindelijk hebben we wat gekregen. 2 weken later kwam mijn ongesteldheid erg laat, vooral omdat ik altijd goed op tijd was. Ik vertelde hem dat ik bezorgd was over het feit dat mijn periode uitbleef, en hij zei dat er niks mis kon zijn, omdat we bescherming hadden gebruikt. Ik wist dat hij gelijk had en liet het er bij zitten voor een paar dagen.

Totdat ik nog steeds niet ongesteld was geworden. Mijn vriend en ik besloten om een zwangerschapstest te halen, gewoon voor de zekerheid. Toen ik de test deed, was ik alleen thuis. Hoe zeer ik ervan uitging dat ik niet zwanger kon zijn, was het toch een spannend moment voor me.

Ik deed de test, liet hem in de badkamer liggen, en ging naar mijn kamer. Ik kan me nog goed herinneren hoe nerveus ik was toen ik terug de badkamer inliep. Ik keek op de test en de vermoedens werden werkelijkheid. Ik was zwanger.

Voor een hele dag heb ik getwijfeld wie en hoe ik het ging vertellen. Als eerste heb ik het maar aan mijn vriend verteld en aan mijn beste vriendin. In het begin was mijn beste vriendin heel steunend en hielp ze me waar ze kon, maar toen ze erachter kwam dat haar ex (mijn vriend) de waarschijnlijke vader was, werd ze hartstikke kwaad en dreigde ze mijn geheim aan mijn ouders te vertellen (vader en stiefmoeder).

In paniek pakte ik wat spullen bij elkaar en vertrok op de fiets naar mijn vriend. En zoals mijn beste vriendin vertelde, is ze inderdaad naar mijn ouders gegaan. Toen zij het eenmaal wisten waren ze er kapot van. De eerste 2 á 3 dagen probeerden ze me over te halen om naar huis toe te komen, maar omdat ik wist dat het niet goed zou gaan, heb ik het niet gedaan en ben ik bij mijn vriend en zijn ouders gebleven. Zij steunden mij en waren er voor mijn vriend en mij.

Na die paar dagen proberen om mij naar huis te krijgen, werden mijn ouders het zat en lieten ze het voor wat het was. Ik hoorde bijna niks meer van hun en keerden ze zich steeds meer van mij af.

Er gingen een paar dagen voorbij waarbij ik samen met mijn vriend even alle stress probeerde te vergeten en tot rust te komen. Totdat de ouders van mijn vriend vroegen hoe onze toekomst er nu uit ging zien, want de baby houden konden we echt niet volgens hun.

We hebben er met z'n tweeën zoveel over nagedacht en omdat we allebei niet precies wisten wat we moesten doen, hebben we een afspraak gemaakt in een abortus kliniek. Ondanks dat het helemaal tegen mijn standaards instond. We hebben alleen een inleidend gesprek gehad en een echo om te kijken hoe ver ik was. Op dat moment 7 weken. Aan het einde van het gesprek kregen we 5 werkdagen om erover na te denken wat onze beslissing zou worden.

Toen we thuiskwamen en het aan de ouders van mijn vriend vertelden, zeiden ze meteen dat we niet hoeven na te denken en dat we meteen een afspraak moesten maken om het weg te laten halen. We lieten het een paar dagen varen. Uiteindelijk kon ik niet meer tegen de druk dat we verplicht werden om het weg te laten halen, terwijl ik dit absoluut niet wilde en ben naar een vriend toe gegaan. Mijn vriend is achter me aangekomen en samen bleven we een nachtje bij die vriend. Mijn vriend heeft aan zijn ouders duidelijk gemaakt dat het niet hun beslissing was wat wij gingen doen en dat als het nodig zou zijn, we naar een opvang zouden gaan. Zijn ouders waren hier zo van geschrokken dat ze zeiden dat dat niet nodig was en we weer terug thuis konden komen.

Dat hebben we uiteindelijk dan maar gedaan. We hadden alles bijgelegd en erover gepraat en ze waren bereid te helpen. Niet te praten over mijn ouders. Ik heb hun verteld dat we de baby wilde houden en op z'n zachts gezegd waren ze ziedend op me. Mijn vader heeft voor weken niet meer tegen me gepraat. Ik gaf mijn vader dan ook zijn rust en praatte niet meer met hem.

Er gingen een paar weken voorbij en mijn vader kwam beetje bij beetje steeds meer terug in het plaatje, dankzij mijn lieve oma. Die ondanks mijn beslissing, mij toch is blijven steunen. Ik kwam via mijn oma erachter dat het de laatste tijd best slecht ging met mijn vader, omdat het tussen hem en zijn vrouw niet zo goed ging. Ik voelde me een tijd lang best schuldig hierover, omdat ik dacht dat het was vanwege mijn keuze om de baby te houden. Een hele tijd later kwam ik er pas achter dat het niet zo was, maar in de tussentijd is er nog veel gebeurd.

Een paar dagen voor kerst, had ik mijn 20-weken echo, bij de gynaecoloog. Alles was goed en gezond, en mijn vriend en ik kregen te horen dat we in verwachting zijn van een gezond meisje. We vergaten even alle stress en tegenslagen. Tot een paar dagen later. We hadden kerstbrunch bij mijn oma en opa. Het ging redelijk goed, als ik het zo kan zeggen. Mijn vader zat erbij en we hebben zelfs samen kunnen lachen. Het enige wat mij de hele brunch bezighield, is waarom zijn vrouw er niet bij was.

Toen mijn vader weg was vroeg ik dit aan mijn oma en die zei dat het al een tijd niet goed ging tussen mijn vader en zijn vrouw. Er hing een scheiding in de lucht. Ik was geschrokken en gaf meteen mezelf de schuld van de hele situatie. Mijn oma maakte me duidelijk dat dit niet het geval was, want het ging al een tijd lang niet goed tussen hun twee. Hierdoor werd ik wat rustiger, maar ik maakte me wel zorgen om mijn vader.

Een paar weken gingen voorbij, waarin veel geregeld werd. Er werd hulp ingeschakeld van Xonar, een hulp die meisjes in mijn situatie helpen. Toen het allemaal gestart werd en aan de gang was, was ik best tevreden, maar als ik nu terugkijk en aan de huidige situatie denk zoals het loopt, ben ik best ontevreden over ze. Maar goed, ik wil ze niet in zwart licht plaatsen, dat zijn gewoon mijn ideeën over hun.

Een paar weken geleden heb ik gehoord dat mijn vader en mijn toenmalige stiefmoeder gescheiden zijn. Mijn oma heeft me ook uitgelegd waarom en om privacy redenen zeg ik deze liever niet.

Op het moment gaat alles weer een beetje stabiel bij mij Ik denk dat ik daar gewoon geluk mee heb gehad. Want ik ken genoeg mensen waarbij het hartstikke slecht gaat, zelfs na een lange tijd nog.

Het enige waar ik nog heel erg mee zit, is dat mijn vriend waarschijnlijk niet de mogelijke vader is van de baby. Dit heb ik extra niet in de rest hiervoor gezet, om het niet nog verwarrender te maken. Mijn vermoedens zijn dat het mijn ex is, die van het begin van het verhaal. Ik heb soms wel, soms niet contact met hem en weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik heb nog duidelijke gevoelens voor hem, maar weet niet of hij die nog voor mij heeft. Ik hoop dat alles met hem ook gaat uitwerken.

Met dit stukje wil ik niet zeggen dat je moet wegrennen van je problemen, zoals ik heb gedaan, of doen waar je zelf zin in hebt. Ik heb veel fouten gemaakt, de afgelopen 6 maanden, maar ik heb ook van ze geleerd. En geloof me, als alles even tegenzit, denk aan wat je nog wel hebt en waar je voor bereid bent voor te vechten. En geloof me als ik zeg dat het niet makkelijk zal zijn, maar dat is niemands leven, vooral niet die van een (aanstaande) tienermoeder. Dat is mijn advies. En ik hoop dat andere (aanstaande) tienermoeders hier wat aan hebben, want ik heb niemand gehad die mij advies gaf over wat ik het beste wel en niet kan doen.

En voor hen die het willen weten: 18 mei ben ik uitgerekend van mijn lieve meisje, en de naam gaat in ieder geval al Ivana worden. Smile