Nooit blijven haken!

Hallo iedereen! Ik ben een oude member, maar nieuw voor de nieuwe opmaak van de site.

Ik ben 22 jaar en was op mijn 16e zwanger van een prachtige zoon die nu inmiddels bijna 6 jaar is.

Ik was toentertijd pas in een relatie met de vader van mijn zoon. Hij was toen 21 en na twee maanden kwam ik erachter dat ik zwanger was! Dit was voor mij een schok, want ik woonde in een crisisopvang. Mijn moeder kon mij zogenaamd niet aan, terwijl ik altijd een makkelijk kind geweest ben. En thuis altijd goed mee hielp. De vader van mijn zoon kende ik toen niet zo goed, en zijn familie al helemaal niet. De vader van mijn zoon en mijn moeder wilden dat ik vooe een abortus koos, omdat ik te jong was, nog schoolgaand en alle redenen die je bedenken kunt.

Op een gegeven moment had ik een besluit genomen. Wie niet blij was, mocht het bekijken, want mijn baby ging ik houden. De relatie tussen de vader en mij liep vanaf toen niet goed. Vaak vechten, steeds geprobeerd om het goed te maken, voor de 'liefde' die er niet meer was en dan voor ons kind. Maar het werkte niet.

Hij ging vreemd tijdens mijn zwangerschap, hielp niet mee, en zijn steun was moeilijk te vinden. Toen ik ongeveer 6, 7 maanden zwanger was, heb ik eindelijk zijn strenggelovige ouders leren kennen. Awkward natuurlijk. Daar zit je dan voor de eerste keer met een dikke buik van hun zoon. Je leven totaal op zijn kop en woonachtig in een residentiële opvang voor andere tienermoeders waar jij er een van was!

Ik ben met precies 41 weken bevallen van mijn zoon. Er wordt gezegd dat een kind je berooft van je vrijheid, van je jeugd. Ik ben het daar niet mee eens!

Ik heb het negen maanden en bijna zes jaar helemaal alleen gedaan. Hier en daar hulp van mijn familie, maar er was nooit een dag dat ik me beroofd heb gevoeld. Dat ik niets kon doen, dat ik opgezadeld zat met een kind. Natuurlijk heb ik mijn downs gehad, mijn donkere weken, mijn 'boos op de wereld' dagen, maar ik ben daar niet in blijven hangen gelukkig. Soms zie ik het zelf niet, maar het enige dat mij nog door laat gaan in dit leven is mijn zoon en dat mijn vader mij vooruit wil zien gaan.

Hier ben ik dan weer: 19.4 weken zwanger, van een andere jongen. Ik heb besloten het te houden, omdat ik geen abortus meer aan kan.

In de eerste weken van mijn zwangerschap waren er sterke vermoedens dat het buitenbaarmoederlijk zwangerschap was. Na controles met alles erop en eraan moest ik geopereerd worden en zou een van mijn eileiders verwijderd worden, waar het vruchtje vermoedelijk zou zitten. Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis is de vader niet een keer komen bezoeken, of bij me geweest. Dit terwijl we nog samen waren. Hij was hiervoor 'te moe'. Ik werd na mijn operatie wakker om te horen dat er niets gevonden werd en het vruchtje waarschijnlijk gewoon in mijn baarmoeder zat, maar te klein was om te zien! Wat was ik blij dat ik geen eileider minder had. Maar daar lag ik, alsnog zwanger met een kleine vechter!

Ik heb toen besloten om het kind ter adoptie af te staan, maar wel binnen de familie. Op die manier weet ik zeker dat er goed voor gezorgd zal worden, niets tekort zal komen en niet bij een psychisch gezin zou belanden of zoiets dergelijks (de wereld tegenwoordig, je weet het nooit).

Dit omdat ik al mijn zoon heb, nu de zorg over mijn zusje heb (want onze moeder is er vandoor en heeft haar achtergelaten) en zo kan ik mijn HBO opleiding goed beginnen en afronden.

Niets gaat hoe ik het zou willen hebben en het begint erop te lijken dat ik toch voor mijn kind zal moeten zorgen. Niet dat ik het niet wil, maar ik kan het niet. Financieel niet, psychisch niet en gezien mijn toekomst niet. Ik wil echt mijn opleidingen afmaken om de eerste die ik al heb en nu mijn zusje die nu 13 is alles te kunnen bieden wat ze verdienen en nodig hebben. Wat ben ik de draad kwijt.

De vader van mijn tweede heeft duidelijk gemaakt dat hij alles goed vindt als ik het kindje maar niet houd. Zo een gek, egoïstische gedrag voor een man. Ik kan het niet vatten, maar gelukkig doet het mij niets. Ik denk alleen in het belang van mijn kinderen. Als zij maar het beste hebben en alleen maar het beste. De mannen kies ik wel 'goed' uit, lijkt het...pff!!

Voor dit kind wil ik het beste. Een rustig en stabiel leven binnen een geliefd, stabiel gezin waar ik alles over weet. Niet dat daarna mijn adoptiekeuze mijn ergste nachtmerrie wordt.

Lang verhaal en alsnog is het de verkorte versie van hoe ik begon als tienermoeder!

Ik ben zelf een gesloten persoon, maar ja, na zes jaar moet je wel ergens een beetje kunnen vertellen over je tienermoederschap en niet alleen meelezen van anderen.

Vergeet nooit: JIJ komt eerst, maar je kind(eren) voorop! De rest doet er niet toe, want aan het einde van de dag moet JIJ leven met de keuze die JIJ maakt en niemand anders. Ook al beloven ze jou van alles en alle hulp. Jij moet het doen! Ondanks moeilijke tijden, blijf altijd doorgaan!

Groetjes dames!