Ons eerste en laatste wondertje

11 augustus 2011 heb ik (toen 13) een relatie gekregen met Johan (toen 27). In het begin van deze relatie hebben wij veel problemen gehad. Wij hadden het moeilijk, niemand gunde ons het geluk. We snapten ook wel dat het leeftijdsverschil even schrikken was voor veel mensen. Wij hebben volgehouden, omdat we van elkaar hielden. In januari 2013 is Johan bij mij en mijn moeder ingetrokken.

21 december 2013 werd ik dan eindelijk 16, dat was een topleeftijd voor ons. Wij mochten officieel samen zijn en de buitenwereld kon ons niks meer maken.

6 januari had ik mijn menstruatie moeten krijgen. Zaterdag 25 januari na een slapeloze nacht heb ik toch maar de test gepakt en het gedaan. Vijf uur in de morgen heb ik de test gedaan. Binnen drie minuten stond er dat ik zwanger was. Ik was blij en verdrietig tegelijk.

Johan werd wakker, omdat ik moest huilen. Ik liet hem de test zien en hij begon ook te huilen, van blijdschap. Johan was op dat moment 29 en had er ook de leeftijd voor.

In januari had ik de eerste echo, ik was acht weken en uitgerekend op 28-09-2014. Wij waren zo blij toen we dit wonder zagen in mijn buik.

Ik ben de eerste drie maanden letterlijk ziek zwak en misselijk geweest. Heb veel van school gemist, maar moest toch verder (examenjaar). Wij hebben alleen maar positieve reacties gehad op de zwangerschap. In mei heb ik gelukkig mijn examens met vlag en wimpel gehaald en toen begon het genieten pas echt.

Eind mei besloten wij toch om te trouwen, aangezien Johan zwaar hartpatiënt is en op oudejaarsavond met spoed is afgevoerd. Natuurlijk trouwden wij ook, omdat we van elkaar hielden en echt een gezinnetje wilden zijn.

11 augustus 2014 zijn wij getrouwd, precies drie jaar nadat wij een relatie kregen. Ik kon niet meer wachten tot ik ons wondertje vast kon houden.

28 september, DE datum. We stonden de auto's te poetsen. Ik voelde me weer geweldig, het kon elk moment gebeuren.

5 oktober - 41 weken. Nog geen teken dat het zou beginnen. Vrijdag 10 oktober ( 41+5 ) moest ik om 08:00 in het ziekenhuis zijn voor een CTG en een echo. Dit was allemaal perfect. Daarna kijken of ik ontsluiting had. Ja hoor, ik had 3 cm en ze konden strippen.

Zou dit weekend niks gebeuren dan moest ik me maandag 13 oktober melden en zou ik ingeleid worden. Ik ging ervan uit dat ik maandag pas naar het ziekenhuis hoefde, aangezien ik me op en top voelde.

Die avond zijn we nog langs de familie geweest en had ik ook nergens last van. We waren om 21:00 thuis en om 21:30 gingen Johan en ik naar boven. Na een uur te liggen draaien, ging ik toch maar naar beneden.

Ik had last van mijn buik "zal wel naar de wc moeten'' was mijn eerste gedachte. Om 23 uur heb ik Johan en mijn moeder wakker gemaakt dat ik even ging douchen.

Toen ik onder de douche vandaan kwam begon het drama. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten of staan om de pijn te verminderen, ik gad zware rug- en beenweeën.

Om 23:30 hebben we de verloskundige gebeld. Ze kwamen om de 2/3 minuten. Nog steeds 3 cm. Ik moest wel naar het ziekenhuis, want ze vertrouwden het toch niet. Toen ik die woorden hoorde, ben ik behoorlijk geschrokken.

Om 01.00 waren wij uiteindelijk in het ziekenhuis, ik kreeg meteen een morfinepomp en gelijk een infuus. Ik had vier cm. En toen zat ik binnen een uur op de acht cm. Dus om 02.00 kreeg ik geen morfine meer.

De uren leken jaren te duren. Om 4:50 braken ze de vliezen. Een wonder dat dit nog niet gebeurd was, werd mij verteld. En om 5 uur moest ik persen. De eerste 10 minuten ging dit goed, daarna werden mijn weeën minder. Het lukte mij niet meer om genoeg te persen binnen die weeën.

Rond 5:45 uur was ik kapot, mijn hartslag daalde, maar die van ons kindje ook. Hierdoor raakte ik nog erger in de stress, waardoor ik het bewustzijn verloor. Ik ben niet lang weggeweest. Ik hoorde de paniek in de stem van Johan en van mijn moeder.

De zusters waren druk bezig ons beiden het geluk te geven, ik voelde dat ik geknipt werd en zag vaag een karretje naar de gynaecologie gaan.

Om 6:24 (11-10-14) had ik onze prachtige dochter Yvonne Isabelle op mijn borst liggen. Ze was 100% gezond. Ze is wel met de vacuümpomp gehaald, maar dit is uiteindelijk toch maar beter geweest voor ons beiden.

Ik hoorde dat ik niet alleen een knip had, maar dat ze per ongeluk te ver hadden geknipt, en dat ik letterlijk tot mijn lies was gescheurd. Ik ben tijdens de bevalling ruim twee liter bloed verloren, waardoor mijn HB te laag was.

Na vier weken ziekenhuis, lieten ze mij met tegenzin gaan. Mijn HB was nog steeds veel te laag, maar omdat ik mij verder goed voelde mocht ik gaan.

Toen ik thuis was met mijn gezinnetje en mijn moeder, besefte ik hoeveel geluk een mens kan hebben. Wij hebben tot 1 februari 2015 bij mijn moeder gewoond en sindsdien ons eigen huisje.

In januari moest ik terug naar het ziekenhuis voor controle. Zoals te verwachten was mijn HB nog niet goed. Johan kon geen vrij krijgen, waar ik erg van baalde.

Mijn moeder paste op Yvonne en ik ging erheen. Tijdens dit gesprek ben ik letterlijk ingestort. Ik kreeg te horen dat als ik weer zwanger zou raken, een van ons het niet zou overleven of mogelijk beiden zouden overlijden.

Mijn droom was twee kindjes, een perfecte man, goede baan. Alles zag ik in het niets vallen. Toch was ik blij dat ik wel een kindje op de wereld heb gezet en ben weer weggegaan. Buiten heb ik Johan opgebeld en zodra ik zijn stem hoorde, begon in te huilen. Ik kon hem zijn tweede kindje niet meer geven.

Hij is al die maanden dat ik gewoon een kreng was, altijd bij me gebleven. Hij heeft mij nooit alleen gelaten en mij altijd geholpen. Nu besef ik hoe gezegend ik ben met mijn prachtige man en dochter.

11 oktober 2014 6:24 - Yvonne Isabella. 52 cm 4350 gram. Papa en mama houden met heel ons hart van jou!