Het verhaal van Nina

Hey allemaal,
Ik gebruik nu een andere naam dan dat ik eigenlijk heet. Dit meer omdat ik niet zo goed weet wie er allemaal op deze site komen. Ik ben een meisje van 17 jaar die behoorlijk veel heeft meegemaakt.
Ik ben op hele jonge leeftijd mijn ouders verloren en sinds die tijd doe ik alles alleen. Het is dan eigenlijk een keiharde wereld. Ik heb na het overlijden van mijn ouders nog veel zware tegenslagen gehad.
Ik werd verliefd op een jongen, zijn innerlijk leek heel erg op de mijne. Hoe hij dingen deed, wat hij dacht. Ik had het allemaal door omdat ik mezelf in hem zag. Hij had zoveel verschillende gezichten.
Dit allemaal speelde slechts in groep 8.. 6 jaar geleden.. Hij had iets met een beste vriendin van mij toen die tijd. Ik had die klas pas leren kennen vanaf het moment dat ik verhuisde naar Middelburg. Mijn moeder was dat jaar overleden aan kanker en  ik woonde in een pleeggezin.
Hij luisterde vaak naar mij als ik ergens mee zat. Hij noemde het helpen, maar hij trok daarna weer zijn stoere gezicht op. Ik ben naar de middelbare school gegaan, allebei gingen we naar een andere.
Ik dacht mooi, ik ben daar vanaf. Hij zei tegen mij de laatste schooldag van groep 8 dat hij om me gaf en van me hield. Ben daar eigenlijk nooit over gaan nadenken.

Daarna hebben we wat gekregen en dat voelde best wel goed. Het ging ook best goed tussen ons.
In de tweede klas kwamen we bij elkaar in de klas, maar we hadden geen relatie meer.
4 maanden vol strijd en alles.

Ik was een meisje die nog maagd was en dat wou ik eigenlijk zo houden. Ik was er nog niet klaar voor en om eerlijk te zijn nog steeds niet, maar helaas maak je weleens fouten.
Hij zei dat hij het met een meisje wou doen dat hij heel speciaal vond, maar hij zei tegelijkertijd ook dat hij het al gedaan had. Dat was een leugen.
Ik ben er ingetrapt omdat ik een zwak voor die jongen had. Ik wou dat hij de eerste was op dat moment.
We hebben toen geslachtsgemeenschap gehad, maar dat was onveilig. Ik dacht er niet bij na dat er iets kon gebeuren.
Ik was toen 15.
4 weken daarna heb ik een zwangerschapstest gedaan en er kwam uit dat ik zwanger was. Ik moest naar het ziekenhuis omdat mijn gezondheid achteruit ging en bleek een tweeling in mijn buik te hebben. Ik was geschrokken want even leek het of alles over was.
Ik heb het moeilijk gehad, hij liet me in de steek en had een nieuwe relatie. Ik deed het helemaal alleen.
Ik heb besloten om het te houden maar mijn gezondheid ging achteruit.
Ik was 19 weken zwanger. Ik mocht een echo laten maken om te kijken hoe het ging. Dit was eerder dan het gepland was.
Het waren een meisje en een jongen, zo mooi en ik hield al zoveel van ze, Djenaira en Miliano.
2 weken later ben ik met spoed opgenomen. Ik was gevallen en de kindjes in mijn buik moesten operatief eruit worden gehaald (keizersnee).

Dat was echt een zwaar verlies en nog steeds doet die vader van die kleintjes mij pijn.
Ik heb ze gevoeld en gezien en ik houd nog steeds van ze. Helaas heb ik ze nooit kunnen zien.
Als ik in de toekomst een ander kindje ga krijgen of kan verwachten zal het nooit mijn eerste zijn.
Wel de eerste hopelijk die geboren word, maar niet de eerste die ik draag.

Ik ben misschien geen echte tienermoeder, maar ik heb het een deel meegemaakt.
En ook hierbij mijn respect naar alle van jullie die dit hebben meegemaakt of zorgen voor een kleine kindje. Echt al mijn respect.

Laat niemand je wijsmaken dat je het niet kan of dat het niet lukt.
Want echte liefde overwint.

Lang verhaal, maar het is eruit.
Groetjes,
Nina