Bang voor mijn ouders

10 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Anne.v
Bang voor mijn ouders

Hallo allemaal,

Ik en mijn vriend zijn nu 7 weken zwanger. We zijn allebei 16. We zijn er 3 weken geleden achtergekomen en hebben goed nagedacht over of we het willen houden of niet. Na 2 weken hebben we toch echt een besluit gemaakt en dat is dat we het gaan houden. We hebben een echo gehad en die zegt dat alles goed is, dus we zijn heel blij. Zijn ouders weten het al, en die reageren best goed. Alleen hetgene waar ik heel bang voor ben is mijn ouders...
mijn ouders zijn over het algemeen heel slecht over dit soort dingen. Ik ben zo bang om het ze te vertellen dat ik snachts ook droom over dat ze mij iets aandoen. We gaan het maandag vertellen met een vertrouwenspersoon van school erbij. Toch ben ik bang dat als ik dan na school weer thuiskom en ik ben alleen met hun dat ze me dan iets doen. Heeft iemand zo'n situatie meegemaakt? Of kan iemand mij geruststellen? Ik ben zo bang...

Groetjes Anne.

Maris

Hoi Anne,

Wat een moeilijke situatie! Ik denk dat je het beste kunt kijken hoe het maandag gaat en als je er geen goed gevoel bij hebt dit ook meteen aangeven in het gesprek met je ouders en de vertrouwenspersoon. Vertel dat je bang bent dat ze jouw en de baby iets aan doen. Waarschijnlijk zijn je ouders boos maar zouden ze jullie nooit wat aandoen. Wat goed dat je hebt geregeld dat er een vertrouwenspersoon bij is! Als ik iets voor je kan doen mag je me altijd een berichtje sturen.

Succes!
Maris

rosana22

ik was ook bang om aan mijn moeder te zeggen maar ze was blij voor mijn maar jij het komt goed als ze boos worden moet jij zelf maar denken dat jij het hebt gezegt maar is wel jammer dat jij ze niet alleen kan zeggen

ps niet bang zijn een ouders is alijd boos maar voor dat jij weet zijn ze niet meer boos want jij bent un dochter en prinses mijn moeder was ook eerst boos maar nu is ze super blij met haar kleinzoontje

groetjes rosana

Soof95 (niet meer actief)

Hoi Anne,

Zou je willen/kunnen vertellen hoe het afgelopen is? Ik zie nu net je hulpvraag en vroeg me af hoe het nu met je gaat en of alles goed is gegaan met je ouders.

Groetjes, Sophie

Anne.v

Hoi Sophie.
Ik heb het maandag verteld samen met een vertrouwenspersoon op school en mijn vriend. Ze reageerden niet boos maar wel heel geschrokken en verdrietig. Ze zeggen dat het mijn eigen keuze is, maar ik mag niet meer thuiswonen met ons kindje. De ouders van mijn vriend hebben tegen ons gezegd dat we altijd welkom zijn bij hun, maar ze hebben tegen mijn ouders gezegd dat dat toch niet kan. Ze laten mij niet echt een keus meer. We willen ons kindje een goede toekomst geven maar door hoe mijn ouders erin staan gaat dat niet lukken.
Ik ben nog veel aan het nadenken en vind het moeilijk om een beslissing te maken. Ik voel me verdrietig en boos en depressief en ik weet niet hoe ik verder moet...

just_me (niet meer actief)

Psst, Anne.v, je hebt woonrecht... je ouders kunnen je er niet zomaar uitzetten... Dus wat wel en niet mag... je ouders trekken toch aan het kortste eind...

Soof95 (niet meer actief)

Wat een vervelende situatie zeg! Wat zegt je vertrouwenspersoon van de reactie van je ouders? Precies wat just_me zegt, je ouders mogen je het huis niet uitzetten. Sowieso niet zolang je minderjarig bent. Misschien draaien je ouders wel bij na een tijdje. Ze zijn geschrokken en een eerste reactie kan heftig zijn, maar hoeft niet een blijvend iets te zijn. En er zijn woonlocaties waar mensen zoals jij terecht kunnen. Ook jeugdzorg is verplicht ke te helpen hiermee zolang je minderjarig bent. Je hoeft dus niet bang te zijn dat je op straat komt te staan met je kind. En als jij je kind wil houden, moet je dat doen. Niet gaat twijfenen door je ouders. Het is JOUW kind, en JIJ hebt het voor het zeggen. Niet je ouders. Praat hier met je vertrouwenspersoon over en schakel zonodig jeugdzorg in

just_me (niet meer actief)

Jeugdzorg moet je mee oppassen... Dat zou ik echt als laatste redmiddel gebruiken...

Ik zal hier geen discussie aangaan waarom wel / waarom niet maar wees gewaarschuwd

Anne.v

Hee Soof95,
De vertrouwenspersoon staat er neutraal in. Het maakt me niet uit dat ik niet thuis kan wonen, maar de ouders van mijn vriend hebben ons een paar weken geleden gezegd dat we bij hun terecht konden. Nu is het veranderd en hebben ze ons vorige week verteld dat het niet gaat. Als ik dat een paar weken geleden wist was het iets makkelijker omdat ik nu al over 9 weken ben en niet meer abortus kan plegen met een pil. Als ik in een instelling voor tienermoeders moet kan ik niet samen met mijn vriend ons kind opvoeden, en ook niet als ik bij mijn ouders woon, terwijl dat juist is wat we willen. We vinden het supermoeilijk!

femkedk. (niet meer actief)

Hoi Anne,

Een moeder kind huis kan vaak wel de juiste ondersteuning bieden, zeker als je thuis niet echt welkom bent met je kleintje en je zelf nog zo jong bent! Dit hoeft natuurlijk niet te betekenen dat je vriend geen rol in de opvoeding kan spelen. Hij kan vaak langskomen, papa oppas dagen nemen etc. En over een of twee jaar kunnen jullie je eigen plekje zoeken.

Ik heb zelf een abortus gehad, ook omdat mijn ouders minder enthousiast waren.. Achteraf heb ik hier heel veel spijt van gehad. Ik kan je alleen maar aanraden om zo goed mogelijk te luisteren naar je eigen hart. Het gaat hier echt om wat jij wilt!

Liefs