Depressief door/na zwangerschap en bevalling maar geen geld voor hulp

3 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Anonymous (niet meer actief)
Depressief door/na zwangerschap en bevalling maar geen geld voor hulp

Hallo,

Ik was 17 toen ik zwanger werd. Inmiddels ben ik 18 (bijna 19) en heb een super lief meisje op de wereld mogen zetten waarvan ik ook heel veel houd. Ook heb ik een liefhebbende man...(de vader van mn dochtertje)

Ondanks dat is de zwangerschap en bevalling een verschrikkelijke herinnering voor mij. Ik had altijd gezegd ik wil geen kinderen. Maar was per ongeluk (ik weet het DOM) zwanger geworden en ben principieel tegen abortus vandaar. Nu hou ik ook erg veel van mijn dochter dus daar ligt het niet aan.

Tijdens de zwangerschap voelde ik mij al erg depressief. Iedereen om mij heen deed alsof het allemaal leuk was etc. maar dit vond ik niet. Omdat ik wél besloten had mijn kindje te houden hield ik mijn mond maar omdat ik anders verwijten zou krijgen. Ik voelde mij de 1e 3 maanden helemaal niet goed en was verschrikkelijk moe. De laatste 3 maanden van mij zwangerschap waren ook erg zwaar door mijn buik en depressie. Ik kon haast niks meer terwijl ik altijd een doener was en het was erg moeilijk voor mij om mij daarbij neer te leggen. Al die tijd was ik erg band voor de bevalling...

De bevalling viel ook nog eens tegen! ik heb met allerlei complicaties een week in het ziekenhuis gelegen en daarna nog een aantal maanden een katheter gehad. Ook mijn dochtertje had bij de bevalling een bacterie opgelopen waardoor zij een week in de couveuse moest.

Al met al heb ik het hier nu nog steeds heel moeilijk mee, maar geen geld voor een behandeling bij een psycholoog/psychiater/hulpverlener. De zorg verzekering vergoed niets ondanks dat ik aanvullend verzekerd ben (zilveren kruis)

Wat nu?

Anonymous (niet meer actief)

Hallo,

Praat er met andere over, dit helpt echt ! Gewoon zeggen wat je voelt en denkt ookal vinden ze je antwoorden niet altijd even leuk om aan te horen.

Mijn bevalling is ook vreselijk verlopen. 28 uur weeen, 3x de ruggeprik omdat de vloeistof steeds blokkeerde en uiteindelijk een keizersnede die ook misliep omdat de verdoving ook mijn longen verdoofde ik niet kon ademen en onder vol narcose gebracht moest worden. Mijn zoontje is toen gereanimeerd moeten worden.

Hier heb ik het nog steeds zwaar mee. In het begin veel gepraat met mijn vriend. Ookal vond hij het moeilijk om te horen hoe ik over alles dacht. Nu ben ik 4 weken verder en gaat het wel een stukje beter.

Blijven praten over je gedachten helpt echt heel erg goed. Huilen trouwens ook, huil zoveel je wilt.

Groetjes

zwaan1990

soms helpt het ook om je zwangerschap en bevalling op te schrijven en hoe je je daarbij voelde. Ik heb dit gedaan bij de relatie met mn ex. heb deze periode van me af geschreven en er zo rust bij gevonden.
het zal niet snel over gaan, dit heeft tijd nodig. Probeer te genieten van kleine dingen en de grote dingen komen vanzelf.

praten helpt denk ik ook maar ik zou 1 persoon uitkiezen die dit ook zelf wilt, om naar te luisteren.

na mn 2de heb ik up en down momenten. dit komt voornamelijk omdat ik me overdag verveel denk ik en snel gestrest ben.
ben 1 keer naar psychiater geweest, deze had het bijna alleen maar over mijn extreem droge handen(dit heb ik helaas al heel lang). ben wel vitamine d gaan slikken, dit schijnt te helpen.
hoop dat je er wat aan hebt en dat je je snel wat beter voelt.

xx