Deel 2; Een miskraam hoe ga je daarmee om?

3 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Anonymous (niet meer actief)
Deel 2; Een miskraam hoe ga je daarmee om?

Zoals ik al had beschreven, ik was zwanger. Ik ben erachter gekomen op school, en mijn wereld stortte in.

Wij hadden een afspraak bij de gynaecoloog. Ik en mijn ex-vriend hebben twee uur lang een gesprek met haar gehad. Ik kan me dat gesprek nog als de dag van gisteren herinneren. We liepen de wachtkamer binnen, witte muren en heel veel folder allemaal over de bevalling, baby's etc.

Ik was heel gespannen, omdat ik niet wist hoelang ik zwanger was. Ik merkte aan mijn vriend, die 15 minuten die we aan het wachten waren dat hij ook erg gespannen was. Toen werden we een kamertje ingeroepen. De gynaecoloog was een vrouw en ik schat haar rond een jaar of 35. Ze was heel aardig en zag dat wij heel erg gespannen waren. Als eerste zei ze ; 'we gaan eerst een echo maken om te kijken hoelang je zwanger bent..; . De tranen schoten mij gelijk in mijn ogen en ik wou niet kijken naar het schermpje.

Totdat mijn vriend zei; lieverd, kijk maar. Wat onze keuze ook is, dit wil je wel zien. En ik draaide mijn hoofd om en ik voelde opeens zoveel liefde. Ik zag daar gewoon het kindje wat in mijn buik zat. Toen keek ik naar het gezicht van de gynaecoloog die een beetje wit weg trok. Ze maakte mij buik schoon en ik werd nog zenuwachtiger van haar gezicht. Toen we weer zaten zei ze; Meid, je bent al 3 maanden zwanger. Ik schrok nog erger, en mijn ex-vriend kreeg ook een beroerte.

Mijn ex-vriend en ik hadden nog helemaal geen beslissing gemaakt, dus de vrouw begon over de keuzes die wij hadden. We konden het kindje houden, of voor een abortus gaan. Ik kon me niet meer inhouden nadat ik de echo had gezien en verheft mijn stem met; ik wil mijn kindje houden! Het is van mij. De vrouw heeft toen nog lang met ons gepraat over adoptie en dergelijke maar ik was eruit. Ik wou mijn kindje houden. Ik was pas 16 jaar en mijn ex-vriend was 20.

Gelukkig stond mijn ex-vriend helemaal achter mijn beslissing en besloten we om het kindje te houden. De volgende maand vloog voorbij en bij de 20 weken echo kwamen we erachter dat we een dochtertje zouden krijgen. Ik was dolblij.

En toen...

twee weken na de 20 weken echo kreeg ik ontzettende buikkrampen. Ik was bij mijn ex- vriend thuis en ik trok wit weg. Ik had zoveel pijn, dus ik ging op bed liggen. Na een uurtje stond ik weer op en het hele bed was doorbloed. Mijn ex-vriend en ik zijn naar het ziekenhuis gereden en daar bleek dat ik een miskraam had gehad. De grond zakte weer onder mijn voeten vandaan. Na de curratege, mocht ik naar huis toegaan. Ik heb alleen maar gehuild en weet vrij weinig meer van dat moment.

De uitgerekende datum van mijn dochtertje zou op 24-09-2014 zijn. In de tussentijd is het uitgegaan tussen mij en mijn ex. Hij kon mijn emoties niet meer aan.

Nu is het al weer een jaar en een maand geleden dat mijn dochtertje eigenlijk zou worden geboren, en ik zou altijd aan haar blijven denken. De pijn is niet weg te halen, maar ik heb het wel een plekje kunnen geven.

Ik ben nu 18 jaar en in blije verwachting van een zoontje met mijn vriend. Ik ben nu 27 weken zwanger, en heb een mooi buikje:) Wel zit er altijd een angst dat ik mijn zoontje ook ga verliezen. Mijn dochtertje is nu een mooi sterretje aan de hemel.

25 januari 2016 is de uitgerekende datum van mijn zoontje, en ik ben dolgelukkig.
De gedachte die ik vasthoud is; De liefde die ik voor mijn dochtertje had kan ik nu dubbel zoveel aan mijn zoontje geven.

p.s. Ik heb een advertentie met vooral meisjeskleding staan en voor een klein bedrag is die tas van jou. Nieuwe kleding, maar ik wil mijn zoontje geen roze aandoen Smile

xBabyboox (niet meer actief)

Hoi Klaasje, wat een heftige ervaring heb jij meegemaakt, ik heb meerdere keren ook zoiets ervaren, en kan voelen hoe je je voelt,
Ik zie dat je het wel een beetje hebt verwerkt, dit is erg belangrijk, want je moet het wel een plekje kunnen geven,
en dat betekent niet dat je haar vergeten bent, want een moeder zal altijd aan haar kinderen denken,
ps. Hebben de artsen toevallig een oorzaak geconstateerd waardoor je lichaam je dochtertje afgestoten heeft, of waardoor haar hartje gestopt is?

Ik ben blij dat je nu wel een goede zwangerschap hebt, en ik hoop dat je hier heel veel liefde uit gaat halen,
en dat je een beetje kan genieten van je zoontje dat in je groeit, en je mag er best bij stilstaan, heel veel geluk gewenst Smile
Heel fijn dat je nu een vriend hebt waar je wel je gevoelens mee kunt delen, ik hoop dat je ook je angstgevoelens bij je vriend kwijt kunt en dat dit bespreekbaar blijft, want het is wel heel heftig geweest wat je hebt meegemaakt.
Je loopt denk ik wel onder strikte controle bij de gynaecoloog? Aangezien je vorige zwangerschap
en mocht je je gevoelens willen delen, mag je me altijd een PB sturen,
Ik wens je heel veel geluk met je zwangerschap Kiss 2

DreamBaby
afbeelding van DreamBaby

Hey Klaasjes, Inderdaad een heftige ervaring heb jij meegemaakt zeg. Zelf ben ik niet/nog niet zwanger maar mijn ouders hebben zo'n gelijkaardige situatie meegemaakt (toen was ik wel nog niet geboren) Ik heb er een gedicht over geschreven (zal hem hier onder even posten, als dat mag te minste?) Maar goed dat even terzijde, ik vind het voor al heel knap dat jij er zo open over kunt praten/schrijven dat kunnen mijn ouders niet of toch niet tegen mij en mijn zus en broers wat dat ik wel jammer vind want ik weet niet eens de naam die ze dat kindje hadden gegeven. Wat ik wel weet is dat dat het een jongen was ook weet ik niet waarom hij gestorven is (zoals je kan lezen weet ik er maar weinig over) wat dat ik spijtig vind maar ik durf er ook niet naar te vragen aan mijn ouders, ik wil hun er niet aan doen herinneren. Maar goed ik wil ook even net zoals xbabyboox zeggen geniet inderdaad van je zwangerschap en maak er samen met je vriend en zoontje en mooie toekomst van en weet dat ook al ben ik niet zwanger je mag me ook altijd PB'en ik wil graag een luisterend oor voor je zijn. Smile

En hier onder komt zoals gezegd nog even mijn zelf geschreven gedicht:

Maanden lang groeide jij,
je werd steeds sterker en groter.
Met jou ging alles goed,
toch ging het ergens mis.

Je werd het beu in mama’s buik,
Je wou eruit maar het was nog veel te vroeg.
Je was nog te zwak en te klein
om nu al geboren te worden.

Die nacht werd je toch geboren,
zoveel maanden te vroeg.
Je was nog zo kwetsbaar en klein,
Je leven begong op dat moment maar eindigde daar ook.

Je lichaampje was te zwak,
de wereld was te sterk voor je.
Je opende je oogjes maar,
sloot ze na een paar minuten weer.

Je verdween in een diepe slaap,
waar je nooit meer uit zou ontwaken.
Ze wouden je nog wakker maken,
maar het was al te laat.

Dagen lang hebben mijn ouders gehuild,
om jou want ze waren jou kwijt.
En ik.. ik ken je dan wel niet,
maar toch zal je altijd mijn grote broer blijven.