Ik ben zwanger, het is uit met mijn vriend. Hoe pak ik dit aan?

3 berichten / 0 nieuw
Laatste bericht
Anonymous (niet meer actief)
Ik ben zwanger, het is uit met mijn vriend. Hoe pak ik dit aan?

Hallo,

Ik ben een meisje van 18 jaar en ben nu ongeveer 4 maanden zwanger. Het is een ongeplande zwangerschap, toen ik het mijn ex(ook 18 jaar oud) vertelde vond hij het geen goed idee om er nu al aan te beginnen. Hij wilde in eerste instantie dat ik een abortus zou laten doen met 8 weken. Wel zei hij "Het is jou keuze, en ik laat je niet in de steek als je het houdt." En dat was ook zo, hij accepteerde hetdat ik het heb gehouden en was er ook positief over. Wel heb ik de keuze om het te houden gemaakt met de gedachte dat ik het waarschijnlijk alleen zou moeten doen. Daar had ik verder geen problemen mee. En nu nog steeds niet. Naarmate er tijd verstreek merkte ik tussen mij en mijn ex een nare soort spanning die zich op bouwde. Een beetje een "geforceerd" gevoel rondom onze relatie. Ik merkte dat ik eigenlijk niet meer verliefd meer op hem ben.

En ook kreeg ik steeds meer het gevoel dat hij niet helemaal begrijpt wat een kindje krijgen inhoudt. Hij is een goede prater en kwam vaak(vooral naar andere mensen) erg zeker van zijn zaak over. Mooie positieve verhalen over hoe hij die "vaderrrol" wel zag zitten. Maar in de praktijk merkte ik zelf een sfeer waar ik niet vrolijk van werd. Hij schold continu, was opgefokt en had weinige positieve verhalen te vertellen. Een sfeer waar ik vooral nu, nu ik zwanger ben, erg gevoelig voor ben. Ik raakte er heel erg overprikkeld van. En daarbij merkte ik dat mijn gevoel voor hem ook steeds minder werd. Geen fijne combinatie. Ook begon hij vrijwel nooit uit zichzelf over de zwangerschap, voor mijn gevoel wist hij er ook vrij weinig van af. Hij vroeg mij ook niks. Dit deed hij in het begin wel, maar ik merkte steeds meer dat dit met de weken verdween.

Dit heb ik een tijdje aangekeken, om te kijken of de situatie nog zou verbeteren. Maar op een bepaald punt merkte ik echt dat ik hem hier mee moest confronteren. Ik ben eerlijk geweest over mijn gevoel naar hem. Ook heb ik hem verteld dat ik hem niks kwalijk neem en dat hij niks fout doet, maar dat ik door zijn gedrag wel twijfels heb gekregen en me afvroeg of hij wel beseft wat er allemaal gaat gebeuren. Hij voelde zich erg beledigd en zei dat het mijn fout was dat hij zo'n attitude in mijn buurt had. Ik zou hem namelijk een geforceerd gevoel hebben bezorgd omdat ik er niet met hem over zou willen praten. Dat zou de reden zijn waarom hij niet over mijn zwangerschap praatte. Ik dacht vervolgens "Maar ik heb het er vaak genoeg over, en dan krijg ik maar kort antwoord van hem".

Maar goed, dat doet er in principe niet toe. Het gaat me er nu vooral om wat er straks gaat gebeuren als het kindje er is. Mijn ex geeft vaak van die sociaal gewenste antwoorden, die zo positief zijn dat ik niet weet wat ik er van moet geloven. Maar goed, hij wil betrokken zijn. Dat vind ik fijn, want ik wil graag dat de papa wel in beeld is. Maar ik vraag me heel erg af hoe dit er straks in de praktijk uit gaat zien. Ik wil hem zeker niet buiten sluiten, maar het lijkt me verschrikkelijk als hij continu bij mij over de vloer is. Ook vind ik het helemaal geen prettig idee als hij bij de bevalling is. En ik zou ook wel erg graag willen dat het kindje mijn achternaam krijgt. Gewoon omdat ik niet zeker weet hoe hij het straks als vader gaat doen. En ik zelf wel continu met het kindje zal zijn. Dat soort dingen vraag ik me nu erg af, ik ben ook bang dat hij, of zijn ouders ineens van alles willen gaan eisen...

Is er iemand die dit herkent, ervaring heeft of misschien wat tips heeft?

Onbekendx (niet meer actief)

Heftig verhaal meissie! Allereerst gefeliciteerd met de zwangerschap. Je zwangerschap hoort een leuk iets te wezen, maar zo klinkt het momenteel niet. Het is goed dat je je verhaal kwijt wilt, dit kan natuurlijk erg opluchten. Als ik in jou schoenen stond, zou ik zeker jou achternaam gebruiken, zeker je nu niet weet hoe je ex zal wezen. Ze kunnen nu nog zoveel zeggen en straks als de kleine er is kunnen ze omdraaien. Hou je voet bij je standpunt en neem je eigen achternaam als jij je daar goed bij voelt. Zijn ouders kunnen niks eisen, want je bent 18. Het is jou kindje dus wat zouden ze willen doen? Tuurlijk zou je ex je kindje ook af en toe mogen zien, maar dit zou je ook vast kunnen stellen, welke dagen en welke uren je ex je kindje krijgt. Ik hoop dat je een wijze keuze kunt maken, en toch nog een beetje kan genieten van de zwangerschap. Je mag me altijd een berichtje doen, mocht je dat fijn vinden! Ik zelf ben 19 (dit jaar 20) en 26 weken zwanger van een eerste kindje

just_me (niet meer actief)

Ik ben dan wel geen tienervader maar goede afspraken maken en waar jullie rekening mee moeten houden is je kindje. Als je goed met elkaar om kan gaan dan zou je de term "co-ouderschap" kunnen opzoeken. Maar maak vooral geen ruzie want kinderen hebben dat heel snel door en kunnen dood ongelukkig worden...

edit: op een lijn zitten als ouders zijnde is ook heel erg belangrijk.