Meteen raak

Ik ben vandaag op zoek gegaan naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kan en ik ben blij dat ik er een gevonden heb! Ik ben nu 18 jaar (over twee maanden ben ik 19) en ik start mijn studie aan de universiteit in een paar weken. Ongeveer twee jaar geleden heb ik mijn vriendin ontmoet op een forum. Tegen alle verwachtingen in begon er wat te groeien. Ze verbrak de relatie met haar ex voor mij en ging terug naar haar ouders (ze is vier jaar ouder dan ik) en sindsdien zijn we samen. Het enige probleem is dat we een langeafstandsrelatie hebben: zij woont namelijk in Engeland en ik in Nederland.
We hebben beiden een kinderwens.

Onze relatie is erg stabiel (we kennen elkaar door en door, door al de gesprekken over MSN) en omdat mijn vriendin allergisch is voor de pil en ik nauwelijks iets voel met een condoom om, hebben we onbeschermde seks gehad onder het motto "If it happens, it happens". We hebben er natuurlijk wel over nagedacht en er lang over gepraat. Onze financiële situatie is niet erg gunstig (ze woont bij haar ouders en ik heb een kamer) en daarnaast: we leven duizend kilometer van elkaar. Mijn Engels daarentegen is goed genoeg om te studeren in Engeland en mijn vriendin is afgestudeerd met hoge cijfers en heeft veel werkervaring, zodat ze een redelijk betaalde baan kan vinden. Daarnaast hebben we beiden de wens om te trouwen en een gezinnetje te stichten en alles wat dat versneld is welkom. Dus geen bezwaar tegen een kindje, in tegendeel!

Maar... het was meteen raak!

Mijn vriendin heeft gisteren een zwangerschaptest gedaan en het blijkt dat ze 2 tot 3 weken zwanger is. Het kwam als een complete verassing voor ons beiden (ja, we hebben onbeschermde seks gehad en we wilden graag een kindje, maar dat het echt zou gebeuren voelt toch vreemd) en we verkeren nog in een soort shocktoestand. We overwegen absoluut geen abortus en we hebben er beiden vertrouwen in dat we in staat zijn een kind op te voeden, maar het voelt gewoon zo raar!

Er is nu wel heel veel stress. Ik moet dingen gaan regelen: een baan in Nederland vinden, daarna ontslag nemen, mijn studie stoppen, emigreren naar Engeland en daar een baan en een universiteit vinden (een universiteit die een jongen met een Havo diploma en een HBO propedeuse accepteert).  En ik heb minder dan acht maanden om dat allemaal te doen…

Ik heb er geen spijt van, maar ik ben erg nerveus over hoe mijn ouders hierop gaan reageren en wanneer en hoe ik ze het moet vertellen. Onze familie is erg hecht en mijn ouders zijn altijd erg tolerant en steunend geweest, maar ik weet dat ze niet bepaald staan te schreeuwen om grootouders te worden. Vooral als ze erachter komen dat het expres was. Ik ben bang dat ze me stom en onverantwoordelijk vinden (en misschien ben ik dat wel) en dat dit tot een breuk leidt. Ik voel me schuldig dat ik ze dit aandoe en tegelijkertijd ben ik zo gelukkig!

Het maakt me onzeker. Ik weet dat ik het moet vertellen en ik twijfel of ik moet liegen of niet. Het is nogal deprimerend om je geliefde kindje (nou ja, het is zo groot als een sesamzaadje nu) een ongelukje te noemen. Maar ik moet het sowieso vertellen, omdat ik alle hulp goed kan gebruiken... Maar wat als het nu een miskraam wordt? Is het veiliger om het pas te zeggen als mijn vriendin drie maanden zwanger is? Ugh.

Ik ben blij dat ik mijn twijfels ergens kwijt kan. Vooral op een site waar mensen in ongeveer hetzelfde bootje zitten als ik. Bedankt voor het lezen van dit verhaal en ik wil graag nog even toevoegen dat ik een immens respect heb voor jonge ouders of vrouwen die hebben gekozen voor een abortus.