Sven

Hallo, ik ben Sven. Ik ben 17 jaar oud en word een tienervader. Ik heb lang gezocht naar een site waar ik mijn verhaal kwijt kon, maar ik heb het gevonden!
Ik heb mijn vriendin op me 15de leren kennen. Het was in het begin veel smsen en chatten met elkaar en later gingen we steeds meer afspreken. Uiteindelijk is het op een relatie uitgelopen. In de relatie hebben we het weleens over kinderen gehad hoe we het dan zouden doen en of we het nu wel zouden willen.

Maar nee, wij wilden absoluut niet op deze leeftijd een kind hebben. Ze zat ook altijd aan de pil dus er kon in principe niks gebeuren Ik was 16 jaar, kwam gewoon op mijn gemakje uit school fietsen. Het was ook zo'n dag dat ik dan altijd even langs mijn vriendin ga. Ik kwam binnen en ging rustig op de bank zitten.

Op een gegeven moment moes ik mee naar boven lopen, omdat ze me iets heel belangrijks moest laten zien en dan heb je altijd zo'n voorgevoel van "Oooh, er is iets." We stonden in haar kamer waar ze in een keer de test uit de verpakking haalde. Op dat moment stortte mijn wereld in. Ik kon wel janken. We hebben er lang over gepraat.
Thuis durfde ik niks tegen mijn ouders te zeggen, want als die het zouden weten konden ze mij wel vermoorden! Dus moest ik 1 tot 2 weken lang mijn mond houden! En je kan je wel voorstellen hoe moeilijk dat is.

Ze had een afspraak gemaakt met het ziekenhuis om extra zekerheid te hebben, want een test is ook niet altijd alles. Ik zat al met knikkende knieƫn op school totdat het echt tijd was om naar het ziekenhuis te gaan. Een vriend fietste met me mee voordat ik echt helemaal gek werd.

Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zagen we ondertussen mijn vriendin en een vriendin van haar daar ook staan. Toen zijn we naar binnen gelopen. We konden bijna gelijk door naar de echokamer. Maar ik had nooit gedacht dat uitgerekend op dat moment ik mijn buren zou tegenkomen! Mijn ouders mochten van niks weten en mijn buren vragen dan natuurlijk aan mijn ouders waarom ik in het ziekenhuis was. En wat moest ik dan zeggen?

Eenmaal bij de echokamer hebben ze de echo gemaakt en het was waar: er zat een kindje in. Vanaf dat moment stortte mijn wereld in. Ik werd helemaal gek. Want toen moest ik het thuis nog vertellen. En dat heb ik geweten. Boos dat mijn ouders waren! En begrijpelijk, want op deze leeftijd heb je helemaal geen inkomen en ik zat nog midden in mijn opleiding.

Ik heb het toen uitgemaakt, omdat mijn ouders me constant zaten te pushenen daar had ik echt geen zin meer in. Maar een week later ging mijn geweten spelen. Wat nou als mijn vriendin met een andere vriend in het dorp loopt met mijn kind? Hoe dan? Met dat idee heb ik nog een dag gezeten en toen ben ik terug gegaan naar mijn vriendin, want hier kon ik niet mee leven.

Ze moet nog een maandje en dan komt onze kleine meid eraan! Spannend!

Groeten,
Sven