Tweede plaats

Mijn vrijgezellen leven gaat niet over rozen. "Ach, wat heb je te klagen, zul je nu denken". Nou, ik maak het mezelf er niet gemakkelijk op. Eerst word ik tot over mijn oren verliefd op een Amerikaanse. Daarna moesten we elkaar gedag zeggen.

Toen ik de knop omgezet had en gewoon zo veel mogelijk van mijn vrijheid wilde genieten, kwam ik weer een bijzonder meisje tegen. Ik wist dat ze een vriendje had, maar er was veel aantrekkingskracht tussen ons. Ik heb zeker geen spijt van de mooie momenten met haar. We konden veel met elkaar delen.

In de tussentijd is er veel gebeurd. Toen ze me opbelde om het te vertellen, schrok ik niet heel erg. Eigenlijk voelde ik het al en tegenwoordig vertrouw ik steeds meer op m’n gevoel. Maar wat doe je als ze je vertelt dat je 50 procent kans heb vader te worden?!

En daar komt de reden dat ik nooit meer op de tweede plaats wil komen te staan:

Je kan niet mee naar de onderzoeken. Je kan niet de emoties delen of je verantwoording nemen. En ook telt mijn stem minder bij het besluit, het besluit dat het beter is het weg te laten halen.
Ik heb de keuze wel geheel aan haar gelaten. Voor haar zou het meer impact hebben op haar leven dan voor mij. Ik zou wel harder werken om het te onderhouden. Zo vaak mogelijk er bij zijn. Maar de tijd voor haar is er nog niet rijp voor. En de situatie is ook erg ingewikkeld.

Het lijkt mooi, spannend maar toch weet je dat het fout is. Dat je weet dat ze een ander heeft. Maar het voelt niet zuiver, zoals iemand van de week tegen mij zei. Ik heb niets fout gedaan, zou je zeggen. Maar zo voelt het niet.

Ik kan er nu niet voor haar zijn, dat is haar vriend wel. Het voelt net of ik haar in de steek laat.